Artykuły

Mediewizm jako zabawa i gry

Mediewizm jako zabawa i gry


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Mediewizm jako zabawa i gry

Veronica Ortenberg West-Harling

Studia nad średniowieczem, Tom 18 (2010)

Wprowadzenie: Mediewizm kryje się we współczesnej kulturze pod wieloma postaciami, z których cztery zostaną tutaj zbadane. Jednym z nich jest popularna literatura fantasy i kryminałów. Kolejne dwa to świat dziedzictwa - obejmujący średniowieczne miejsca, parki rozrywki i rozległy handel artefaktami - oraz, częściowo z nim związany, scena rekonstrukcji historycznej. Nie mniej ważny jest rozwój wojennych i strategicznych gier internetowych.

Początki gatunku fantasy mogą sięgać do Williama Morrisa, ale jego prawdziwe współczesne korzenie sięgają Tolkiena Władca Pierścieni. Fantastyka wymyśla mity, legendy i postacie umiejscowione w dawnym świecie, dokonując bohaterskich czynów i wykonując niemożliwe zadania z pomocą magicznych stworzeń (bestii, demonów, magów). Ilustrują one znaczenie zrozumienia przez człowieka świata przyrody i pracy z nim, co ostatecznie przynosi pełnię i szczęście. W najlepszym wydaniu gatunek wyprodukował J. R. Tolkien i Philip Pullman; w najgorszym przypadku mnóstwo zwykłych fantazji przeznaczonych do szybkiego spożycia. Główni pisarze fantasy, tacy jak Anne Rice, Ursula Le Guin, Stephen Lawhead i Robert Jordan, używają takich tytułów jak Odrodzony smok, Pan Chaosu, Korona mieczy, Belgariad, Malloreon, seria Prydain, the Song of Albion, wszystkie przedstawiające bohaterów, miejsca lub imiona bogów z celtyckim rezonansem, od Saurona i Galadrieli po Nynaeve, Aviendha, Amyrlin, Caemlyn i Belgarath. Sugerują one czytelnikom dawny świat, zamieszkany przez nadprzyrodzone istoty, moce i bohaterów, bajeczne mity i legendy, gdzie dobro zwycięża zło, a miłość i heroiczne czyny są nagradzane. Coraz częściej kojarzy się to z ideą świata „celtyckiego”, utożsamianego z jakimś prymitywnym Edenem, odwołującym się do mitu o korzeniach zachodniej cywilizacji, a co za tym idzie - z poczuciem powrotu do narodowej i etnicznej przeszłości.

Takie korzenie można wybierać w różny sposób w krajach obrzeża celtyckiego w Wielkiej Brytanii, w Anglii, gdzie są one uważane za bardziej starożytną narodową przeszłość niż Saksoni (prawie na sposób „rodzimych” kultur Ameryki) oraz w USA, ponieważ łączy grupy imigrantów z ich europejskimi korzeniami. Fantastyka przemawia do dorosłej publiczności, dając mu ucieczkę od codziennej harówki i zbyt racjonalnego otaczającego świata, a także otwierając się na myślenie o głównych sprawach życiowych, nie zawsze poruszanych przez fikcję głównego nurtu, odgrywaną przez barwne postacie w ekscytujących sytuacjach zagrażających życiu. Gatunek ten jest używany do celów eskapistycznych, być może szczególnie w świecie anglojęzycznym, gdzie dominuje etyka purytanizmu i silna kultura pracy, i nie jest specyficzny dla płci, jest atrakcyjny zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet.


Obejrzyj wideo: Domowe warsztaty dla najmłodszych #8. W pracowni malarza (Czerwiec 2022).