Artykuły

Oko w oko: islamski uniwersalizm w świecie rzymskim i bizantyjskim, od VII do X wieku

Oko w oko: islamski uniwersalizm w świecie rzymskim i bizantyjskim, od VII do X wieku


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Oko w oko: islamski uniwersalizm w świecie rzymskim i bizantyjskim, od VII do X wieku

Olof Heilo

Rozprawa doktorska, Uniwersytet Wiedeński, 2010

Streszczenie: W historii religii i kultur stosunki między Bizancjum a światem islamskim dość często przekształcały się w literacki topos o dualistycznych proporcjach, nie tylko pod wpływem wypraw krzyżowych czy tureckiego podboju Konstantynopola w 1453 r., Ale także z powodu wczesnego islamu. Tradycja historiograficzna identyfikowała Bizancjum jako imperium rzymskie, jedno ze światowych imperiów, do których Prorok Mahomet skierował swoje przesłanie religijne.

Co ciekawe, źródła bizantyjskie wydają się ignorować religijną przyczynę kontrowersji: nieustannie nazywają muzułmanów „Arabami”, „Saracenami”, „Izmaelitami” lub „Hagarenami”, nazwami, których używano już do określenia przedislamskich Arabów. Pytanie, czy Bizantyńczycy uważali wczesny islam za religię uniwersalną samą w sobie, czy tylko wiarę pogańskich barbarzyńców, staje się jeszcze bardziej problematyczne ze względu na współczesny kryzys kultury i tożsamości bizantyjskiej, do którego mogły przyczynić się arabskie podboje. Epistemologiczny punkt obserwacji uniwersalistycznych twierdzeń wczesnego islamu nie jest zatem do końca jasny.

Istnieje jednak kilka wskazówek co do założenia, że ​​pierwszy kalifat - walczący o utworzenie nowego światowego imperium ze stolicą Damaszku - miał na celu integrację byłych poddanych rzymskich na Bliskim Wschodzie, a zatem nie tylko dbał o własnego arabskiego imperium. współwyznawcy. W każdym razie, niezależnie od tego, czy kalifowie Umajjadów próbowali zastąpić całe imperium rzymskie, czy nie, ich wysiłki doznały ostatecznego ciosu u bram Konstantynopola w 717/718, kiedy nowy cesarz Leon III objął władzę, czemu towarzyszyły mesjańskie oczekiwania. . Trzydzieści lat później „Umajjadzi padli ofiarą„ rewolucji Abbasydów ”, a świat islamski skierował się, mówiąc dosłownie, na wschód, wzmocniony przez rosnącą liczbę niearabskich nawróconych w Iranie i poza nim.

Strukturalistyczna analiza wierzeń i praktyk religijnych na pograniczu Bizancjum i Kalifatu wskazuje na wspólne problemy w ich stosunkach do każdej władzy centralnej (problemy, które istniały również przed tą erą) oraz wskazuje na granice ściśle konstruktywistycznego podejścia do tematu. . Z drugiej strony staje się jasne, że religia o uniwersalistycznych roszczeniach będzie miała trudności, by nie powiedzieć niemożliwe, wywarcie trwałego wpływu historycznego, jeśli brak jej stabilnego kontekstu geograficznego i nie funkcjonuje w niej komunikacja.

Aby zrozumieć utożsamianie teologicznych rozróżnień z granicami politycznymi - fenomen, który odcisnąłby swoje piętno na średniowiecznych koncepcjach historii w ogóle - konieczne jest rozważenie pojawienia się tradycji historiograficznych, które utrzymywały się w ramach epistemologii religijnej, ale miały bardziej światowe cele. Odcinając się od wcześniejszych chrześcijańskich i islamskich koncepcji historii, naznaczonych eschatologicznymi oczekiwaniami pochodzenia judeo-irańskiego, walczyli o zintegrowanie starożytnego dziedzictwa historycznego, literackiego i naukowego innych kultur z własną religijną epistemologią historii powszechnej, czego rezultatem jest syntetyczny. raczej niż antytetyczne i przedstawiając im użyteczne wyjaśnienie ich rosnącego geograficznego i historycznego kosmosu. Konflikt między różnymi wyznaniami ma tu charakter społeczno-kulturowej gry językowej (por. Wittgenstein), która ze względu na wspólne wartości kulturowe umożliwia spotkania ponad teologicznymi granicami.

Krótko mówiąc, islam jako religia uniwersalna jest tutaj omawiany jako epistemologiczny, a nie ideologiczny fenomen: faktyczne spotkanie muzułmanów i Bizantyjczyków ma miejsce tylko wtedy, gdy mają one wspólne pole epistemologiczne.


Obejrzyj wideo: Pomocnik Historyczny POLITYKI Dzieje Bizancjum (Może 2022).