Artykuły

Stephen Austin

Stephen Austin


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Stephen Austin, syn Mosesa Austina, urodził się 3 listopada 1793 roku w hrabstwie Wythe w stanie Wirginia. Gdy Austin był dzieckiem, jego rodzina przeniosła się do Missouri.

Po ukończeniu Uniwersytetu Transylwanii Austin dołączył do rodzinnego biznesu. Później studiował prawo w Nowym Orleanie.

W 1820 roku Moses Austin otrzymał od władz hiszpańskich pozwolenie na założenie kolonii w meksykańskiej prowincji Teksas. W następnym roku zmarł Moses Austin, więc Stephen Austin udał się do San Antonio, aby wypełnić zadanie ojca. W 1822 Austin założył pierwszą legalną kolonię anglo-amerykańską w Teksasie.

Meksyk, zaniepokojony rozwojem kolonii, próbował zapobiec przybyciu amerykańskich imigrantów do Teksasu. W 1834 Austin został uwięziony przez Meksykanów, ale rok później został zwolniony. Podczas wojny o niepodległość Teksasu Austin był dowódcą regionalnej armii ochotniczej.

W czerwcu 1836 Austin został pokonany o prezydenturę Republiki Teksasu przez Samuela Houstona. Jednak zgodził się służyć pod Houston jako sekretarz stanu.

Stephen Austin zmarł 27 grudnia 1836 r.

1. Jako osadnik nie zostanie dopuszczona osoba, która nie przedstawi wystarczających dowodów popierania charakteru moralnego, trzeźwego i pracowitego obywatela.

2. Każdy osadnik, na wezwanie gubernatora wspomnianej prowincji, musi złożyć przysięgę wierności rządowi sprawującemu suwerenność kraju.

3. Sześćset czterdzieści akrów ziemi zostanie przyznane głowie każdej rodziny, a dodatkowo trzysta dwadzieścia akrów na żonę mężczyzny, sto sześćdziesiąt akrów na każde dziecko i osiemdziesiąt akrów na każdego niewolnika ; który grunt będzie układany w dwóch równych traktach, jeden nad rzeką w podłużnym kształcie, drugi tak, aby nie kolidował z gruntami rzecznymi; jeden z tych obszarów musi być faktycznie zamieszkany i uprawiany przez osobę i rodzinę, która ma pozwolenie na jego zasiedlenie, w ciągu jednego roku od 1 stycznia 1822 roku. po otrzymaniu tytułu, drugi zatrzyma się w rok później, co będzie w całości na opłaty geodezyjne i wszelkie inne opłaty - każdy osadnik wybierze własne połacie ziemi w granicach wyznaczonych przez Austina.

4. Mechanicy i ludzie kapitału otrzymają dodatkowe przywileje proporcjonalnie do ich zdolności do bycia użytecznymi.

5. Każdy osadnik ma obowiązek zgłosić się do mnie lub oficera dozorującego Kolonię natychmiast po przybyciu i dostarczyć spis z numerem swojej rodziny, podając imiona swoich dzieci i ich wiek, liczba Murzynów, określająca tych poniżej dwunastego roku życia, tych powyżej dwunastu i poniżej dwudziestu jeden lat, tych powyżej dwudziestu jeden, a jeśli ktokolwiek z rodziny jest mechanikiem, określić jakiego rodzaju.

Szacunek dla opinii i ostatniej woli mojego ojca sprawił, że w 1821 roku zwiedziłem Teksas. Byłem zarówno zachwycony, jak i zdumiony, że jest to najbardziej ulubiony region, jaki kiedykolwiek widziałem. Jego płodność i zasoby naturalne, jak dotąd przewyższające wszystko, co sobie wyobrażałem, skłoniły mnie do poświęcenia życia wielkiemu celowi odkupienia go z dziczy.

Było to ciężkie przedsięwzięcie dla młodego, niedoświadczonego i bardzo biednego człowieka. Moim pierwszym krokiem było zbadanie charakteru Meksykanów i ustalenie ich poglądów i poglądów na temat Teksasu. Stwierdziłem, że nic o tym nie wiedzieli i byli głęboko nieświadomi jego prawdziwej wartości, a także, że uważali za niewykonalne założenie osady na jej pustkowiu bez pomocy bardzo silnej siły wojskowej dla garnizonów, które miałyby trzymać Indian w ryzach . Odkryłem również, że silne uprzedzenia wobec Amerykanów Północnej istniały z powodu postępowania niektórych, którzy byli zaangażowani w rewolucyjne ekspedycje, które w różnych momentach wkraczały do ​​Teksasu od 1811 roku. Widziałem, że wszystkie wysiłki, aby zdobyć tu przyczółek za pomocą takich zawiodły i zakończyły się klęską i ruiną, a ja wierzyłem, że zawsze upadną. Te obserwacje przekonały mnie, że jedynym sposobem na odkupienie tego kraju od puszczy jest cicha cisza, spokój, wytrwałość i pracowitość, a siekiera, pług i motyka zrobią więcej niż strzelba czy miecz. Pod wpływem tych wrażeń zacząłem i realizowałem główny cel z takim stopniem cierpliwości i wytrwałości, że nic poza jego ogromnym znaczeniem dla cywilizowanego świata nigdy nie dało mi hartu ducha do kontynuowania przez tak wiele lat trudów i pośród tak wielu zniechęcających przeszkód. Najgorsze już minęło, a nieliczne chmury, które zdają się wisieć nad nami, to tylko cienie w porównaniu z tymi, które przeminęły. Położyłem wystarczający fundament, na którym inni mogą budować, a ostrożny kurs uczyni ten kraj jednym z najpiękniejszych na świecie (bo mój jest jedynym, który został ustanowiony) i pod nim będę mógł z dobrym zarządzaniem utrzymać otwórz drzwi na jakiś czas dłużej, a może do czasu, aż nastąpi nowy porządek rzeczy.

Miałem tu do wykonania dwa trudne zadania, jedno kierowanie rządem, drugie kierowanie osadnikami, z których to drugie było zdecydowanie najtrudniejsze. Mówię, że Amerykanie z Ameryki Północnej są najbardziej upartymi i trudnymi ludźmi, którzy żyją na ziemi, chociaż miałem do czynienia z wieloma „ludźmi z ostępów leśnych” i „grubiańskimi facetami”. Emigracji z Europy nie zabrania się i czasami myślę, że Szwajcarzy i Niemcy będą promować dobrobyt tego kraju znacznie bardziej niż Amerykanie z północy. Wprowadzą kulturę winorośli, oliwek itp. są pracowici i moralni, nie mają w ogóle tej strasznej manii spekulacji, która jest tak wyraźną cechą charakteru angielskiego i północnoamerykańskiego, a przede wszystkim będą sprzeciwiać się niewolnictwu . Na myśl o zobaczeniu takiego kraju jak ten opanowany przez populację niewolników prawie płaczę.

Na początku tej osady byłem zmuszony podtrzymywać ideę, że niewolnictwo będzie tolerowane, i udało mi się, aby rząd tolerował je przez pewien czas. Zrobiłem to, aby zacząć, bo inaczej byłoby to prawie niemożliwe w ogóle się zaczęło, bo dla pierwszych emigrantów musiałem czerpać z Luizjany i Mississippi, Stanów Niewolniczych. Niewolnictwo jest obecnie w najwyższym stopniu zakazane przez naszą Konstytucję oraz szereg ustaw i mam nadzieję, że zawsze tak będzie.

Spędziłem tu prawdziwie niewolnicze życie od dziewięciu lat, moja konstytucja jest bardzo zepsuta, mój stan zdrowia jest zły, a moje dni prawdopodobnie zbliżają się do końca, ale mogę przypisywać sobie zasługi za to, co zostało zrobione w celu położenia fundamentów pod formację bogatej i mam nadzieję szczęśliwej społeczności. Teksas nie należy już do dziczy – czy ostatecznie pozostanie przywiązany do Meksyku, czy zjednoczy się z północą, czy też utworzy niezależny naród, jest tylko kwestią przypuszczeń. Jeśli niewolnictwo zostanie wykluczone, myślę, że to drugie jest najbardziej prawdopodobne - ale jeśli zostanie przyjęte, Teksas stanie się tym, czym są wszystkie kraje niewolnicze i z konieczności musi być pozbawiony siły fizycznej i zależny od jakiejś innej siły, nawet dla zachowania wewnętrznego spokoju. — krótko mówiąc, musi mieć podporę, na której można się oprzeć, gdyż żaden kraj niewolniczy nie może stać sam.


Uniwersytet Stanowy Stephena F. Austina

Uniwersytet Stanowy Stephena F. Austina (SFA) jest uniwersytetem publicznym w Nacogdoches w Teksasie w Stanach Zjednoczonych. Założony jako kolegium nauczycielskie w 1923 r. w wyniku ustawodawstwa autorstwa senatora stanowego Wilfreda Roya Cousinsa Sr. [6] uniwersytet został następnie przemianowany na imię jednego z ojców założycieli Teksasu, Stephena F. Austina. Jej kampus znajduje się na części domostwa Thomasa Jeffersona Ruska. Stephen F. Austin jest jednym z czterech niezależnych uniwersytetów publicznych w Teksasie (tj. tych, które nie są powiązane z jednym z sześciu systemów uniwersyteckich w Teksasie).

Stephen F. Austin State University jest akredytowany przez Southern Association of Colleges and Schools do nadawania stopni licencjackich, magisterskich i doktoranckich. [7] Chociaż uniwersytet znajduje się w wiejskim miasteczku Nacogdoches we wschodnim Teksasie, zdecydowana większość studentów SFA pochodzi z Greater Houston, metropolii Dallas-Fort Worth i innych miast w Teksasie. SFA służyła również studentom z 46 stanów poza Teksasem i 42 krajów poza Stanami Zjednoczonymi. [8]

Drwale Stephen F. Austin są członkami Konferencji Southland i rywalizują w I lidze we wszystkich sportach uniwersyteckich. Drużyna piłkarska Lumberjacks rywalizuje w pododdziale NCAA Division I Football Championship Subdivision. Drużyna koszykówki Lumberjacks wystąpiła pięć razy w turnieju NCAA Division I, z dwoma niespokojnymi zwycięstwami w pierwszej rundzie w 2014 i 2016 roku. [9]


Zawartość

Dowody zamieszkiwania regionu Balcones Escarpment w Teksasie sięgają co najmniej 11 000 lat temu. Dwa z najstarszych paleolitycznych stanowisk archeologicznych w Teksasie, Levi Rock Shelter i Smith Rock Shelter, znajdują się odpowiednio na południowy zachód i południowy wschód od dzisiejszego Austin. [4] Kilkaset lat przed przybyciem europejskich osadników obszar ten był zamieszkiwany przez różne koczownicze plemiona rdzennych Amerykanów. Ta rdzenna ludność łowiła ryby i polowała wzdłuż potoków, w tym dzisiejszego Barton Springs [5], które okazało się niezawodnym kempingiem. [6] W czasie pierwszego stałego osiedlenia się na tym obszarze, plemię Tonkawa było najbardziej rozpowszechnione, a Komanczowie i Apaczowie Lipańscy również odwiedzali ten obszar. [7]

Pierwsi europejscy osadnicy na terenie dzisiejszego Austin to grupa hiszpańskich braci, którzy przybyli ze wschodniego Teksasu w lipcu 1730 r. Założyli na jednym miejscu trzy tymczasowe misje: La Purísima Concepción, San Francisco de los Neches i San José de los Nazonis. nad rzeką Kolorado, niedaleko Barton Springs. Bracia uznali warunki za nieodpowiednie i przenieśli się nad rzekę San Antonio w ciągu roku od przybycia. [8] Po uzyskaniu przez Meksyk niepodległości od Hiszpanii, anglo-amerykańscy osadnicy zaczęli zaludniać Teksas i dotarli do dzisiejszego środkowego Teksasu w latach trzydziestych XIX wieku. Pierwsza udokumentowana stała osada na tym obszarze pochodzi z 1837 roku, kiedy w pobliżu zbiegu rzeki Kolorado i Shoal Creek założono wieś Waterloo. [9]

Stolica Nowej Republiki Edytuj

W 1836 r. rewolucja teksańska dobiegła końca, a Republika Teksasu była niezależna. Ten rok charakteryzował się również politycznym chaosem w Teksasie. W 1836 r. nie mniej niż pięć miejsc w Teksasie służyło jako tymczasowe stolice nowej republiki (Washington-on-the-Brazos, Harrisburg, Galveston, Velasco i Columbia), zanim prezydent Sam Houston przeniósł stolicę do Houston w 1837 r. [10]

Wkrótce po wyborze prezydenta Mirabeau B. Lamara Kongres Teksasu powołał komisję ds. wyboru lokalizacji w celu zlokalizowania optymalnej lokalizacji dla nowej stałej stolicy. Wybrali miejsce na zachodniej granicy, po obejrzeniu go na polecenie prezydenta Lamara, który odwiedził słabo zaludniony obszar w 1838 roku. Lamar był zwolennikiem ekspansji na zachód. Pod wrażeniem jego piękna, obfitych zasobów naturalnych, obiecującego centrum gospodarczego i centralnej lokalizacji na terytorium Teksasu, komisja zakupiła 7 735 akrów (3 130 ha) wzdłuż rzeki Kolorado, obejmującej wioskę Waterloo i przyległe ziemie. [11]

Ponieważ oddalenie tego obszaru od skupisk ludności i jego podatność na ataki wojsk meksykańskich i rdzennych Amerykanów nie podobało się wielu Teksańczykom, w tym Samowi Houstonowi, polityczna opozycja sprawiła, że ​​wczesne lata Austin były niepewne. Jednak Lamar zwyciężył w swojej nominacji, która jego zdaniem byłaby doskonałą lokalizacją, która przecinała drogi do San Antonio i Santa Fe. [12]

Oficjalnie zarejestrowana w 1839 roku, Kongres Teksasu wyznaczył nazwę Austin na nowe miasto. Według miejscowego folkloru, Stephen F. Austin, „ojciec Teksasu”, dla którego nazwano nową stolicę, wynegocjował traktat graniczny z miejscowymi rdzennymi Amerykanami w miejscu dzisiejszego Traktatu Oak po śmierci kilku osadników w nalotach. [13] Po tym, jak republika zakupiła kilkaset akrów w celu założenia miasta, Lamar zmienił jego nazwę na cześć Stephena F. Austina w marcu 1839 roku. Oryginalna nazwa miasta jest honorowana przez lokalne firmy, takie jak Waterloo Ice House i Waterloo Records, a także Centrum Waterloo Park. [14]

Lamar skontaktował się z sędzią Edwinem Wallerem, aby pokierował planowaniem i budową nowego miasta. Waller wybrał działkę o powierzchni 640 akrów (260 ha) na urwisku nad rzeką Kolorado, położoną między Shoal Creek na zachodzie i Waller Creek (której nazwano jego imieniem) na wschodzie. Waller wraz z zespołem geodetów opracowali pierwszy plan miasta Austin, powszechnie znany jako Plan Wallera, dzieląc pojedynczą działkę o powierzchni jednej mili kwadratowej na plan 14 bloków biegnących w obu kierunkach. Jedna wielka aleja, którą Lamar nazwał „Kongresem”, przecina centrum miasta od Capitol Square do rzeki Kolorado. Ulice biegnące na północ i południe (równolegle do Kongresu) zostały nazwane od rzek Teksasu, a ich kolejność jest zgodna z kolejnością rzek na mapie stanu Teksas. Ulice wschodnia i zachodnia zostały nazwane na cześć drzew występujących w tym regionie, mimo że Waller zalecał używanie liczb. (W końcu zmieniono je na numery w 1884 r.) Obwód miasta rozciągał się z północy na południe od rzeki przy 1st Street do 15th Street oraz od East Avenue (obecnie Interstate 35) do West Avenue. [15] Wiele z tego oryginalnego projektu Waller Plan jest nadal nienaruszone w centrum Austin do dziś.

W październiku 1839 roku cały rząd Republiki Teksasu przybył oxcart z Houston. W styczniu następnego roku miasto liczyło 839 mieszkańców. W czasach Republiki Teksasu Francja wysłała Alphonse'a Dubois de Saligny do Austin jako chargé d'affaires. Dubois kupił 22 akrów (8,9 ha) ziemi w 1840 r. na wysokim wzgórzu na wschód od centrum miasta, aby zbudować poselstwo lub placówkę dyplomatyczną. Poselstwo francuskie jest najstarszą udokumentowaną strukturą ramową w Austin. [16] Również w 1839 roku Kongres Teksasu przeznaczył 40 akrów (16 ha) ziemi na północ od stolicy i centrum miasta na „uniwersytet pierwszej klasy”. Ziemia ta stała się centralnym kampusem Uniwersytetu Teksańskiego w Austin w 1883 r. [17]

Zawirowania polityczne i aneksja Teksasu Edytuj

Austin początkowo rozkwitał, ale w 1842 roku wszedł w najciemniejszy okres w swojej historii. Następca Lamara na stanowisku prezydenta Republiki Teksasu, Sam Houston, nakazał przeniesienie archiwów narodowych do Houston na przechowanie po tym, jak wojska meksykańskie zdobyły San Antonio 5 marca 1842 roku. Przekonany, że usunięcie dyplomatycznej, finansowej, lądowej i wojskowej służby republiki zapisów było równoznaczne z wyborem nowej stolicy, austinici odmówili zrzeczenia się archiwów. Houston i tak przeniósł rząd, najpierw do Houston, a następnie do Washington-on-the-Brazos, które pozostało siedzibą rządu do 1845 r. Archiwa pozostały w Austin. Kiedy Houston wysłał kontyngent uzbrojonych mężczyzn, aby przejąć akta General Land Office w grudniu 1842 roku, zostali udaremnieni przez obywateli Austin i hrabstwa Travis w incydencie znanym jako Texas Archive War. [18] Pozbawiony funkcji politycznej Austin marniał. W latach 1842-1845 liczba ludności spadła poniżej 200 osób, a zabudowa podupadła.

Latem 1845 r. Anson Jones, następca Houston na stanowisku prezydenta, zwołał zgromadzenie konstytucyjne w Austin, zatwierdził aneksję Teksasu do Stanów Zjednoczonych i nazwał Austin stolicą stanu do 1850 r., kiedy to wyborcy Teksasu mieli wyrazić swoje preferencje w wyborach powszechnych. Po wznowieniu roli jako siedziba rządu w 1845 roku, Austin oficjalnie stało się stolicą stanu 19 lutego 1846 roku, w dniu formalnego przekazania władzy z republiki państwu. [19]

Status Austin jako stolicy nowego amerykańskiego stanu Teksas pozostawał wątpliwy do 1872 roku, kiedy miasto zwyciężyło w stanowych wyborach, aby wybrać raz na zawsze stolicę stanu, odwracając wyzwania od Houston i Waco. [20]

Państwowość i wojna domowa w USA Edytuj

Austin stopniowo wracał do zdrowia, populacja osiągnęła 854 do 1850 roku, z czego 225 było niewolnikami, a jeden wolny Murzyn. Czterdzieści osiem procent głów rodzin Austinów miało niewolników. Miasto weszło w okres przyspieszonego rozwoju po decydującym triumfie w wyborach w 1850 r., które miały określić lokalizację stolicy stanu na następne dwadzieścia lat. Po raz pierwszy rząd wybudował stałe budynki, w tym nową stolicę na czele Congress Avenue, ukończoną w 1853 roku, i Rezydencję Gubernatora, ukończoną w 1856 roku. na obrzeżach miasta. Zbory baptystów, episkopatów, metodystów, prezbiterianów i katolików wzniosły stałe budynki kościelne, a elita miasta zbudowała eleganckie rezydencje odrodzenia greckiego. W 1860 populacja wzrosła do 3546, w tym 1019 niewolników i dwunastu wolnych czarnych. W tym roku trzydzieści pięć procent głów rodzin Austinów miało niewolników.

Podczas gdy Teksas przeważającą większością głosów głosował za oderwaniem się od Unii i przystąpieniem do Konfederacji w 1861 r., Hrabstwo Travis było jednym z kilku stanowych hrabstw, które zagłosowały przeciwko zarządzeniu o secesji (704 do 450). Jednak nastroje unionistów osłabły po rozpoczęciu wojny. Do kwietnia 1862 roku około 600 mężczyzn z Austin i hrabstwa Travis dołączyło do około dwunastu firm ochotniczych służących Konfederacji. Austinici ze szczególnym niepokojem śledzili wieści o kolejnych natarciach Unii na Teksas, ale miasto nigdy nie było bezpośrednio zagrożone. Podobnie jak inne społeczności, Austin doświadczyło poważnych niedoborów towarów, spiralnej inflacji i zdziesiątkowania walczących ludzi. [21] Koniec wojny domowej przyniósł do miasta wojska okupacyjne Unii i okres gwałtownego wzrostu populacji afroamerykańskiej, która wzrosła o 57 procent w latach 60. XIX wieku. Pod koniec lat 60. i na początku lat 70. XIX wieku nowo wyemancypowani czarni miasta założyli wspólnoty mieszkaniowe Masontown, Wheatville, Pleasant Hill i Clarksville. W 1870 r. 1615 czarnoskórych mieszkańców Austin stanowiło około 36 procent z 4428 mieszkańców miasta. [22]

Powstanie centrum politycznego i edukacyjnego Edytuj

Boom rekonstrukcyjny lat 70. XIX wieku przyniósł Austin dramatyczne zmiany. W śródmieściu drewniane place i salony wagonów z lat 50. i 60. XIX wieku zaczęto zastępować solidniejszymi konstrukcjami murowanymi, które stoją do dziś. 25 grudnia 1871 roku, wraz z pojawieniem się Houston i Texas Central Railway, pierwszego połączenia kolejowego w Austin, rozpoczęła się nowa era. Stając się najbardziej wysuniętym na zachód dworcem kolejowym w Teksasie i jedynym miastem kolejowym w odległości kilkudziesięciu kilometrów w większości kierunków, Austin zostało przekształcone w centrum handlowe na rozległym obszarze. Budownictwo rozkwitło, a populacja wzrosła ponad dwukrotnie w ciągu pięciu lat do 10 363. Wielu przybyszów urodzonych za granicą nadało obywatelom Austin bardziej heterogeniczny charakter. W 1875 było 757 mieszkańców z Niemiec, 297 z Meksyku, 215 z Irlandii i 138 ze Szwecji. Po raz pierwszy meksykańsko-amerykańska społeczność zakorzeniła się w Austin, w sąsiedztwie ujścia Shoal Creek. Tym dramatycznym zmianom towarzyszyły ulepszenia miejskie, w tym latarnie gazowe w 1874 r., pierwsza linia tramwajowa w 1875 r. i pierwszy podniesiony most na rzece Kolorado około 1876 r. Chociaż druga linia kolejowa, International i Great Northern, dotarła do Austin w 1876 r. , po 1875 roku losy miasta pogorszyły się, gdy nowe linie kolejowe przejechały przez region handlowy Austin i skierowały znaczną część handlu do innych miast. W latach 1875-1880 ludność miasta wzrosła tylko o 650 mieszkańców do 11013. [23] Oczekiwania Austina, by rywalizować z innymi miastami w Teksasie o przywództwo gospodarcze, osłabły.

Jednak Austin umocnił swoją pozycję jako centrum polityczne w latach 70. XIX wieku, po tym, jak miasto zwyciężyło w wyborach w 1872 r., aby raz na zawsze rozstrzygnąć kwestię stolicy stanu. Trzy lata później Teksas poczynił pierwsze kroki w kierunku budowy nowego Kapitolu Stanu Teksas, którego kulminacją było oddanie w 1888 r. wspaniałego granitowego budynku górującego nad miastem. Po pożarze, który zniszczył jego poprzedniczkę w 1881 r., odbył się ogólnopolski konkurs projektowy, który miał wyłonić obecną siedzibę Kapitolu. Architekt Elijah E. Myers, który zbudował Kapitole w Michigan i Kolorado, wygrał w stylu renesansowego odrodzenia. Jednak budowa została wstrzymana przez dwa lata z powodu debaty, czy zewnętrzna część powinna być zbudowana z granitu czy wapienia. Ostatecznie zdecydowano, że zostanie zbudowany z granitu „czerwonego zachodu słońca” z Marble Falls. Ufundowany przez słynne ranczo XIT budynek pozostaje częścią panoramy Austin. Stolica stanu jest mniejsza niż Kapitol Stanów Zjednoczonych pod względem całkowitej powierzchni brutto, ale w rzeczywistości jest o 15 stóp (4,6 m) wyższa niż jej odpowiednik w Waszyngtonie. [24]

Kolejne ogólnostanowe wybory w 1881 r. doprowadziły do ​​tego, że Austin stało się centrum edukacji i kultury, kiedy to zostało wybrane na miejsce nowego uniwersytetu stanowego w gorących wyborach. Konstytucja stanowa przyjęta w 1876 r. nakazywała Teksasowi ustanowienie „uniwersytetu pierwszej klasy”, który miał zostać zlokalizowany przez głosowanie ludzi i nazwany University of Texas. 6 września 1881 roku Austin został wybrany na siedzibę głównego uniwersytetu, a Galveston na lokalizację wydziału medycznego. W 1882 r. rozpoczęto budowę na terenie kampusu Austin wraz z położeniem kamienia węgielnego pod Gmach Główny. Uniwersytet prowadził zajęcia po raz pierwszy w 1883 roku. [25] Tillotson Collegiate and Normal Institute, prekursor Uniwersytetu Huston-Tillotson, założony przez Amerykańskie Stowarzyszenie Misyjne w celu zapewnienia możliwości edukacyjnych dla Afroamerykanów, otworzył swoje podwoje w East Austin przez 1881. W tym samym roku powstał niezależny okręg szkolny Austin.

Zanim jednak UT lub Huston-Tillotson otworzyli swoje podwoje, Akademia Św. Edwarda (poprzednik dzisiejszego Uniwersytetu Św. Edwarda) została założona przez wielebnego Edwarda Sorina w 1878 roku na polach uprawnych w dzisiejszym południowym Austin. W 1885 r. prezydent ks. P.J. Franciscus podniósł prestiż akademii, uzyskując statut, zmieniając jej nazwę na St. Edward's College, organizując wydział i zwiększając rekrutację. Następnie St. Edward's zaczął się rozrastać i pojawiła się pierwsza gazeta szkolna, organizacja drużyn baseballowych i piłkarskich oraz zgoda na wzniesienie budynku administracyjnego. Znany architekt Nicholas J. Clayton z Galveston otrzymał zlecenie zaprojektowania głównego budynku uczelni, wysokiego na cztery kondygnacje i zbudowanego z lokalnego białego wapienia w okresie neogotyckim, który został ukończony w 1888 r. [26]

W tym okresie na uwagę zasługują seryjne morderstwa popełnione w latach 1884 i 1885 przez niezidentyfikowanego sprawcę znanego jako „Służąca Annihilatorka”. Według niektórych źródeł, seryjnemu zabójcy przypisano osiem morderstw, siedem kobiet i jeden mężczyzna, a także osiem poważnych obrażeń. Miały one miejsce w mieście, które liczyło tylko około 23 000 mieszkańców. Morderstwa trafiły na pierwsze strony gazet, ale zaledwie trzy lata później Londyn był nękany przez Kubę Rozpruwacza, który przyćmił tragedię Austina w podręcznikach historii. [27]

Nauka życia z rzeką Kolorado Edytuj

Fortuna Austina była związana z rzeką Kolorado przez większą część jej historii, nie bardziej niż w latach 90. XIX wieku. Za namową lokalnego przywódcy obywatelskiego Alexandra P. Wooldridge'a, mieszkańcy Austin zdecydowaną większością zagłosowali za zadłużeniem się, by zbudować tamę na rzece, aby przyciągnąć przemysł. Liczono na to, że tania elektrownia wodna zwabi przemysłowców, którzy wyłożą brzegi rzeki przędzalniami bawełny. Austin stałoby się „Lowellem Południa”, a senne centrum rządu i edukacji przekształciłoby się w tętniące życiem miasto przemysłowe. Miasto osiągnęło swoje granice jako siedziba polityki i edukacji, twierdził Wooldridge, ale jego gospodarka nie była w stanie utrzymać obecnego rozmiaru. Wzmocnieni nowym statutem miasta w 1891 r., który ponad trzykrotnie zwiększył obszar korporacyjny Austin z 4 ½ do 16 ½ mil kwadratowych, ojcowie miasta wdrożyli plan budowy miejskiej sieci wodociągowej i elektrycznej, zbudowania tamy zasilającej i wydzierżawienia większości elektrowni wodnych dla producentów. W 1893 roku na północny zachód od miasta ukończono wysoki na sześćdziesiąt stóp Austin Tama. W 1895 roku energia elektryczna wytwarzana przez tamę zaczęła zasilać czteroletnią linię tramwaju elektrycznego oraz nowe miejskie systemy wodociągowe i oświetleniowe. Spiętrzona rzeka utworzyła jezioro, które stało się znane jako „Lake McDonald” dla burmistrza Johna McDonalda, który zdobył poparcie dla projektu – przyciągnęło nowych mieszkańców i deweloperów, podczas gdy wody samego jeziora przyciągnęły tych, którzy szukają wytchnienia z Teksasu. ciepło. Austin rozkwitł w połowie lat 90. XIX wieku, napędzany głównie przez spekulacje ziemią. Monroe Shipe założył Hyde Park, klasyczne przedmieście tramwajowe na północ od śródmieścia, a wokół miasta powstawały mniejsze inwestycje. Trzydzieści jeden nowych wież o wysokości 165 stóp w świetle księżyca oświetlało nocą Austin. Duma obywatelska była silna w tych latach, kiedy to miasto zostało pobłogosławione talentami rzeźbiarki Elisabet Ney i pisarza O. Henry'ego.

Według dzisiejszych standardów tama nie wyróżniała się niczym szczególnym – ściana z granitu i wapienia, wysoka na 65 stóp i długa na 1100 stóp, bez pomostu i śluz przeciwpowodziowych. Ale magazyn Scientific American był pod wystarczającym wrażeniem, aby umieścić tamę na swojej okładce. Jednak konstrukcyjnie zapora była prawdopodobnie od samego początku skazana na zagładę, ponieważ została zbudowana w miejscu, w którym uskok Balcones przechodzi pod rzeką. Do lutego 1900 muł wypełnił prawie połowę jeziora, a projekt zapory nie był w stanie pomieścić siły, którą mogła wytworzyć duża objętość wody. Jednak przepływ w Kolorado okazał się znacznie bardziej zmienny niż twierdzili promotorzy projektu, a tama nigdy nie była w stanie wytworzyć pewnego rodzaju stałej mocy potrzebnej do napędzania zespołu młynów. Producenci nigdy nie przybyli, okresowe przerwy w dostawie prądu zakłócały usługi miejskie, jezioro McDonald zamuliło się, a 7 kwietnia 1900 r. Austin Dam zadał ostateczny cios po wiosennej burzy. O 11:20 wody powodziowe osiągnęły szczyt na wysokości 11 stóp na szczycie zapory, zanim uległy rozpadowi, z oderwaniem się dwóch 250-metrowych sekcji – prawie połowy zapory. W sumie powódź zatopiła 18 osób i zniszczyła 100 domów w Austin, z łączną stratą szacowaną na 1,4 miliona dolarów, w 1900 dolarach. [28]

Po 1900 r. mieszkańcy Austin zrobili, co mogli, aby podnieść się po katastrofie. Po zasmakowaniu miejskiej energii elektrycznej, odmówili powrotu, wykupili lokalną prywatną firmę energetyczną, która używała generatorów parowych, a dzisiejsze przedsiębiorstwo miejskie Austin Energy jest w pewnym sensie spuścizną po dawnej zaporze Austin. Miasto próbowało także odbudować samą zaporę, ale spór z wykonawcą spowodował niedokończenie remontu w 1912 roku, a kolejna powódź w 1915 roku jeszcze bardziej ją uszkodziła. Zniszczona tama stała opuszczona, „nagrobek na rzece”, dopóki władze Dolnego Kolorado nie wkroczyły i za pieniądze federalne odbudowały ją jako Tamę Toma Millera, ukończoną w 1940 roku. Pozostałe części zapór z 1893 i 1912 roku zostały włączone w nową strukturę, ale teraz są ukryte pod nowymi warstwami betonu. [29] Jednak zanim został ukończony, Tom Miller Dam był już w cieniu znacznie większych tam LCRA zbudowanych w górę rzeki, które utworzyły Texas Highland Lakes. Przez ostatnie siedemdziesiąt lat jeziora Travis (Zapora Mansfield) i Jezioro Buchanan (Zapora Buchanan) zapewniały wodę, energię wodną i ochronę przeciwpowodziową dla środkowego Teksasu.

W latach 1880-1920 populacja Austin wzrosła trzykrotnie do 34 876, ale miasto spadło z czwartego co do wielkości w stanie do dziesiątego co do wielkości. Gwałtowny rozwój przemysłu w stanie, napędzany przez kwitnący biznes naftowy, ominął Austin. Stolica zaczęła się rozwijać jako miasto mieszkalne, ale duże zadłużenie komunalne związane z budową tamy spowodowało zaniedbanie usług miejskich. W dniu 20 grudnia 1886 roku, na 6th i Brazos otwarto Driskill Hotel, dając Austinowi swój pierwszy premierowy hotel. W kolejnych latach hotel był wielokrotnie zamykany i otwierany ponownie. W 1905 Austin miał niewiele kanalizacji sanitarnej, praktycznie nie było publicznych parków ani placów zabaw, a tylko jedną brukowaną ulicę. Trzy lata później wyborcy Austina obalili radną formę rządu, którą miasto było zarządzane od 1839 roku, i zastąpili ją rządem komisyjnym. Wooldridge stanął na czele grupy reformatorskiej, przegłosował urząd w 1909 roku i przez dekadę pełnił funkcję burmistrza, podczas której miasto poczyniło stały, choć skromny postęp w kierunku poprawy życia mieszkaniowego. W tym samym roku otwarto również budynki Littefield i Scarborough na 6. ulicy oraz centrum kongresowe, reprezentujące pierwsze drapacze chmur w mieście. [30] W 1910 r. miasto otworzyło betonowy most Congress Avenue Bridge przez rzekę Kolorado, aw następnym roku przedłużyło linię tramwajową do South Austin wzdłuż South Congress Avenue. Przyspieszony rozwój na południe od rzeki po raz pierwszy umożliwił zabudowę Travis Heights w 1913 roku.

W 1918 roku miasto nabyło Barton Springs, basen ze źródłami, który stał się symbolem miasta mieszkalnego. Po przejściu Wooldridge'a na emeryturę w 1919 roku, wady rządu komisji, ukryte przez jego kierownictwo, stały się oczywiste, gdy usługi miejskie ponownie się pogorszyły. Za namową Izby Handlowej Austinici zagłosowali w 1924 r. za przyjęciem rządu radnego, który wszedł w życie w 1926 r. i obowiązuje do dziś. Postępowe idee, takie jak planowanie miasta i upiększanie, stały się oficjalną polityką miasta. Plan miasta z 1928 r., pierwszy od 1839 r., wzywał Austin do rozwijania swoich mocnych stron jako centrum mieszkalnego, kulturalnego i edukacyjnego. Emisja obligacji o wartości 4 250 000 USD, największa do tej pory w Austin, zapewniła fundusze na ulice, kanały, parki, szpital miejski, pierwszy budynek stałej biblioteki publicznej i pierwsze miejskie lotnisko, które zostało otwarte w 1930 roku. dekada oferowała Austinitom obfitość programów rekreacyjnych, parków i basenów. [31]

Wyścig i plan miasta z 1928 r. Edytuj

Na początku XX wieku Afroamerykanie zajmowali osiedla w różnych częściach miasta Austin. Ogólnie rzecz biorąc, te wspólnoty mieszkalne miały kościoły w swoim rdzeniu. Niektóre miały prowadzone przez czarnych firmy i szkoły dla afroamerykańskiej młodzieży. Chociaż otoczone sąsiedztwami Anglo, te enklawy wyspowe funkcjonowały jako dość autonomiczne dzielnice mieszkalne, często zorganizowane wokół więzi rodzinnych, wspólnych praktyk religijnych i związku z przedemancypacyjnymi relacjami niewolniczymi ze zwykłymi posiadaczami niewolników / właścicielami gruntów. Chociaż niektóre z nich sięgają czasów niewolnictwa, w latach dwudziestych XX wieku społeczności te znajdowały się w całym mieście i obejmowały Kincheonville (1865), Wheatville (1867), Clarksville (1871), Masonville, St. Johns, Pleasant Hill i inne osiedla. [32]

Podczas gdy w 1880 domy czarnych były szeroko rozrzucone po całym mieście, w 1930 były one silnie skoncentrowane we Wschodnim Austin, do czego zachęcał plan miasta Austin z 1928 r., który zalecał, aby East Austin został uznany za „czarną dzielnicę”. City officials implemented the plan successfully, and most blacks who had been living in the western half of the city were "relocated" back to the former plantation lands, on the other side of East Avenue (now Interstate 35). Municipal services like schools, sewers, and parks were made available to blacks in East Austin only. At mid-century Austin was still segregated in most respects—housing, restaurants, hotels, parks, hospitals, schools, public transportation—but African Americans had long fostered their own institutions, which included by the late 1940s some 150 small businesses, more than thirty churches, and two colleges, Tillotson College and Samuel Huston College. Between 1880 and 1940 the number of black residents grew from 3,587 to 14,861, but their proportion of the overall population declined from 33% to 17%. [33]

Austin's Hispanic residents, who in 1900 numbered about 335 and composed just 1.5% of the population, rose to 11% by 1940, when they numbered 9,693. By the 1940s most Mexican-Americans lived in the rapidly expanding East Austin barrio south of East Eleventh Street, where increasing numbers owned homes. Hispanic-owned business were dominated by a thriving food industry. Though Mexican Americans encountered widespread discrimination—in employment, housing, education, city services, and other areas—it was by no means practiced as rigidly as it was toward African-Americans.

Between the 1950s and 1980s ethnic relations in Austin were transformed. First came a sustained attack on segregation. Local black leaders and political-action groups waged campaigns to desegregate city schools and services. In 1956 the University of Texas became the first major university in the South to admit blacks as undergraduates. In the early 1960s students staged demonstrations against segregated lunch counters, restaurants, and movie theaters. Gradually the barriers receded, a process accelerated when the United States Civil Rights Act of 1964 outlawed racial discrimination in public accommodations. Nevertheless, discrimination persisted in areas like employment and housing. Shut out of the town's political leadership since the 1880s, when two blacks had served on the city council, African-Americans regained a foothold by winning a school-board seat in 1968 and a city-council seat in 1971. This political breakthrough was matched by Hispanics, whose numbers had reached 39,399 by 1970, or 16 percent of the population. Mexican-Americans won their first seats on the Austin school board in 1972 and the city council in 1975.

Growth during the Great Depression Edit

During the early and mid-1930s, Austin experienced the harsh effects of the Great Depression. Nevertheless, the town fared comparatively well, sustained by its twin foundations of government and education and by the political skills of Mayor Tom Miller, who took office in 1933, and United States Congressman Lyndon Baines Johnson, who won election to the U.S. House of Representatives in 1937. Its population grew at a faster pace during the 1930s than in any other decade during the 20th century, increasing 66 percent from 53,120 to 87,930. By 1936 the Public Works Administration had provided Austin with more funding for municipal construction projects than any other Texas city during the same period. UT nearly doubled its enrollment during the decade and undertook a massive construction program. In addition, the Robert Mueller Municipal Airport opened its doors for commercial air traffic in 1930.

Over three decades after the original Austin Dam collapsed, Governor Miriam A. "Ma" Ferguson signed the bill that created the Lower Colorado River Authority (LCRA). Modeled after the Tennessee Valley Authority, the LCRA is a nonprofit public utility involved in managing the resources along the Highland Lakes and Colorado River. The old Austin Dam, partially rebuilt under Mayor Wooldridge but never finished due to damage from flooding in 1915, was finally completed in 1940 and renamed Tom Miller Dam. Lake Austin stretched twenty-one miles behind it. Just upriver the much larger Mansfield Dam was completed in 1941 to impound Lake Travis. The two dams, in conjunction with other dams in the Lower Colorado River Authority system, brought great benefits to Austin: cheap hydroelectric power, the end of flooding that in 1935 and on earlier occasions had ravaged the town, and a plentiful supply of water without which the city's later growth would have been unlikely. [34] In 1942 Austin gained the economic benefit of Del Valle Army Air Base, later Bergstrom Air Force Base, which remained in operation until 1993.

Post-War growth and its consequences Edit

From 1940 to 1990 Austin's population grew at an average rate of 40 percent per decade, from 87,930 to 472,020. By 2000 the population was 656,562. The city's corporate area, which between 1891 and 1940 had about doubled to 30.85 square miles, grew more than sevenfold to 225.40 square miles by 1990. During the 1950s and 1960s much of Austin's growth reflected the rapid expansion of its traditional strengths—education and government. During the 1960s alone the number of students attending the University of Texas at Austin doubled, reaching 39,000 by 1970. Government employees in Travis County tripled between 1950 and 1970 to 47,300. University of Texas buildings multiplied, with the Lyndon Baines Johnson Library opening in 1971. A complex of state office buildings was constructed north of the Capitol. Propelling Austin's growth by the 1970s was its emergence as a center for high technology. This development, fostered by the Chamber of Commerce since the 1950s as a way to expand the city's narrow economic base and fueled by proliferating research programs at the University of Texas, accelerated when IBM located in Austin in 1967, followed by Texas Instruments in 1969 and Motorola in 1974. Two major research consortia of high-technology companies followed during the 1980s, Microelectronics and Computer Technology Corporation and Sematech. By the early 1990s, the Austin–Round Rock–San Marcos Metropolitan Statistical Area had about 400 high-technology manufacturers. While high-technology industries located on Austin's periphery, its central area sprouted multi-storied office buildings and hotels during the 1970s and 1980s, venues for the burgeoning music industry, and, in 1992, a new convention center.

On August 1, 1966, UT student and former Marine Charles Whitman killed both his wife and his mother before ascending the UT Tower and opening fire with a high-powered sniper rifle and several other firearms. Whitman killed or fatally wounded 14 more people over the next 90 minutes before being shot dead by police.

1970 to 1989 Edit

During the 1970s and 1980s, the city experienced a tremendous boom in development that temporarily halted with the Savings and Loan crisis in the late 1980s. The growth led to an ongoing series of fierce political battles that pitted preservationists against developers. In particular the preservation of Barton Springs, and by extension the Edwards Aquifer, became an issue that defined the themes of the larger battles.

Austin's rapid growth generated strong resistance by the 1970s. Angered by proliferating apartment complexes and traffic flow, neighborhood groups mobilized to protect the integrity of their residential areas. By 1983 there were more than 150 such groups. Environmentalists organized a powerful movement to protect streams, lakes, watersheds, and wooded hills from environmental degradation, resulting in the passage of a series of environmental-protection ordinances during the 1970s and 1980s. A program was inaugurated in 1971 to beautify the shores of Town Lake (now named Lady Bird Lake), a downtown lake impounded in 1960 behind Longhorn Crossing Dam. Historic preservationists fought the destruction of Austin's architectural heritage by rescuing and restoring historic buildings. City election campaigns during the 1970s and 1980s frequently featured struggles over the management of growth, with neighborhood groups and environmentalists on one side and business and development interests on the other. As Austin became known as a location for creative individuals, corporate retail branches also moved into town and displaced many "home-grown" businesses. To many longtime Austinites, this loss of landmark retail establishments left a void in the city's culture. In the 1970s, Austin became a refuge for a group of country and western musicians and songwriters seeking to escape the music industry's corporate domination of Nashville. The best-known artist in this group was Willie Nelson, who became an icon for what became the city's "alternate music industry" another was Stevie Ray Vaughan. In 1975, Austin City Limits premiered on PBS, showcasing Austin's burgeoning music scene to the country.

The Armadillo World Headquarters gained a national reputation during the 1970s as a venue for these anti-establishment musicians as well as mainstream acts. In the following years, Austin gained a reputation as a place where struggling musicians could launch their careers in informal live venues in front of receptive audiences. This ultimately led to the city's official motto, "The Live Music Capital of the World".

1990 to present Edit

In the 1990s, the boom resumed with the influx and growth of a large technology industry. Initially, the technology industry was centered around larger, established companies such as IBM, but in the late 1990s, Austin gained the additional reputation of being a center of the dot-com boom and subsequent dot-com bust. Austin is also known for game development, filmmaking, and popular music. On May 23, 1999, Austin-Bergstrom International Airport served its first passengers, replacing Robert Mueller Municipal Airport. [35] In 2000, Austin became the center of an intense media focus as the headquarters of presidential candidate and Texas Governor George W. Bush. The headquarters of his main opponent, Al Gore, were in Nashville, thus re-creating the old country music rivalry between the two cities.

Also in the 2000 election, Austinites narrowly rejected a light rail proposal put forward by Capital Metro. In 2004, however, they approved a commuter rail service from Leander to downtown along existing rail lines. Capital MetroRail service finally began service in 2010. [36]

In 2004, the Frost Bank Tower opened in the downtown business district along Congress Avenue. At 515 feet (157 m), it was the tallest building in Austin by a wide margin, and was also the first high rise to be built after September 11, 2001. Several other high-rise downtown projects, most residential or mixed-use, were underway in the downtown area at the time, dramatically changing the appearance of downtown Austin, and placing a new emphasis on downtown living and development. [37]

In 2006, the first sections of Austin's first toll road network opened. The toll roads were extolled as a solution to underfunded highway projects, but also decried by opposition groups who felt the tolls amounted in some cases to a double tax.

In March 2018, a series of four explosions centered in Austin, killed two civilians and injuring another five. [38]

Presently, Austin continues to rise in popularity and experience rapid growth. Young people in particular have flooded the city, drawn in part by its relatively strong economy, its reputation of liberal politics [39] and alternative culture in Middle America, and its relatively low housing costs compared to the coastal regions of the country. The sudden growth has brought up several issues for the city, including urban sprawl, as well as balancing the need for new infrastructure with environmental protection. Most recently, the city has pushed for smart growth, mostly in downtown and the surrounding neighborhoods, spurring the development of new condominiums in the area and altering the city's skyline. While Smart Growth has been successful in revitalizing downtown and the surrounding central city neighborhoods housing development has not kept pace with demand driven by rapid and sustained employment growth which has resulted in higher housing costs.


The History of Stephen F. Austin State University

Stephen F. Austin State University (SFA) is a public university located in Nacogdoches, Texas. It was founded as a teachers’ college in 1923 and named after one of Texas’ founding fathers, Stephen F. Austin. Its campus resides on part of the homestead of another Texas founding father, Thomas Jefferson Rusk. Stephen F. Austin is one of four independent public universities in Texas (i.e., those not affiliated with one of Texas’ six university systems).

In 1917, the Texas Legislature authorized two colleges and named the governor, the state superintendent of public instruction, and the regents of the normal colleges to serve as the locating board.

The city of Nacogdoches offered the state a 200-acre site, and the board, after extensive investigation, selected Nacogdoches as the college site. Much of the campus is on the homestead of Thomas J. Rusk, and the president’s home is on the Sam Houston tract. Alton W. Birdwell was elected president when the site was chosen, but with the entrance of the United States into World War I, the legislature, in October 1917, repealed the appropriation for the school.

After the war ended, the legislature in 1921 again made appropriations for the college, and Birdwell was re-elected president. However, Governor Pat M. Neff vetoed all appropriations except those for the building. The school opened on September 18, 1923, with 158 students and used facilities of the Nacogdoches public schools until May 1924.

In 1927 a Wesley Bible Chair was installed just off the campus, and a Baptist School of Bible was inaugurated in 1948. The graduate division was established in 1937. In 1945 the Forest Service of the United States Department of Agriculture established the East Texas Branch of the Forest Experiment Station at the college, the only case in which an act of Congress named an institution to cooperate in a forestry research program. Birdwell served until September 1942, when he was succeeded by Paul L. Boynton. Enrollment for the session of 1946-47 was 1,000.

In 1949, by legislative act, the name of the school was changed from Stephen F. Austin State Teachers College to Stephen F. Austin State College. It was one of the fastest growing state-supported colleges in Texas during the 1960s. Funds for new classroom buildings were obtained through statewide referendums on constitutional amendments, and the Housing and Home Finance Agency of the federal government made dormitory financing available.

Between 1961 and 1966 eight dormitories and twelve apartment buildings were constructed. The school became Stephen F. Austin State University in 1969.

By 1972 the university’s physical plant was greatly enlarged. During the 1974-75 term the faculty consisted of approximately 400 members, and the enrollment was 10,881. Ralph W. Steen served as president.


Moving to Texas

During this time his father Moses traveled to San Antonio and gained a grant of land in the Spanish territory of Texas, with the intention of settling U.S. families in Mexico. Austin was reluctant to join the Texas venture, but he obtained a loan from Hawkins to help support his father's venture. He was at Natchitoches, Louisiana in 1821 when he learned of his father's death. He traveled to San Antonio with the intent of reauthorizing his father's grant, arriving in August 1821. The grant was reauthorized by Governor Antonio Mar a Mart nez, who allowed Austin to explore the Gulf Coast between San Antonio and the Brazos River in order to find a suitable location for a colony. Stephen Austin advertised the opportunity in New Orleans, Louisiana, stating that the land was available along the Brazos and Colorado rivers. In December 1821 the first U.S. colonists crossed into the granted territory by land and sea, on the Brazos River, in present day Fort Bend County, Texas.


Stephen Austin's Maps of Texas

Stephen F. Austin created his first map of Texas in 1830 to promote American immigration to his colony. The second map, from 1840, reflected changes that had taken place since Texas became a Republic. The two maps served as the cartographical foundation of the region for almost two decades.

Stephen F. Austin (1793&ndash1836) was Texas's first empresario, having been granted permission to settle 300 families in Mexican Texas in 1823. He created the map to give Mexico a precise depiction of its territory. To do so, Austin hired surveyors, charted the coast, and acquired boundary surveys from General Mier y Terán on behalf of the Mexican government. The result was a highly detailed, accurate map that was the first of the region to be commercially produced in the United States, where it was used to promote American immigration to Austin's colony.

Austin's map was updated and reissued in 1840, on the 10th anniversary of the original map's publication, adding more information as new counties were established. The 1840 edition overlays the new counties with the old empresario colonies. The map was included in Francis Moore, Jr.'s, 1840 book, Map and Description of Texas.


Time Periods:

The following, adapted from the Chicago Manual of Style, 15th edition, is the preferred citation for this entry.

Christopher Long, &ldquoOld Three Hundred,&rdquo Handbook of Texas Online, accessed June 30, 2021, https://www.tshaonline.org/handbook/entries/old-three-hundred.

Published by the Texas State Historical Association.

All copyrighted materials included within the Handbook of Texas Online are in accordance with Title 17 U.S.C. Section 107 related to Copyright and &ldquoFair Use&rdquo for Non-Profit educational institutions, which permits the Texas State Historical Association (TSHA), to utilize copyrighted materials to further scholarship, education, and inform the public. The TSHA makes every effort to conform to the principles of fair use and to comply with copyright law.

If you wish to use copyrighted material from this site for purposes of your own that go beyond fair use, you must obtain permission from the copyright owner.


Austin, Stephen Fuller (1793&ndash1836)

Stephen Fuller Austin, founder of Anglo-American Texas, son of Moses and Maria (Brown) Austin, was born at the lead mines in southwestern Virginia on November 3, 1793. In 1798 Moses Austin moved his family to other lead mines in southeastern Missouri and established the town of Potosi in what is now Washington County. There Stephen grew to the age of eleven, when his father sent him to a school in Connecticut, from which he returned westward and spent two years at Transylvania University in Lexington, Kentucky. At Potosi, Moses Austin was engaged in the mining, smelting, and manufacturing of lead and, in addition, conducted a general store. After his return from Transylvania in the spring of 1810, Stephen Austin was employed in the store and subsequently took over the management of most of the lead business. He served the public as adjutant of a militia battalion and for several years was a member of the Missouri territorial legislature, in which he was influential in obtaining the charter for the Bank of St. Louis. After failure of the Austin business in Missouri, he investigated opportunities for a new start in Arkansas and engaged in land speculation and mercantile activities. While he was there the territorial governor appointed him circuit judge of the first judicial district of Arkansas. He took the oath of office and qualified in July 1820, but he only briefly held court, for at the end of August he was in Natchitoches, Louisiana, and in December in New Orleans, where he had made arrangements to live in the home of Joseph H. Hawkins and study law. At this time Moses Austin was on his way to San Antonio to apply for a grant of land and permission to settle 300 families in Texas.

Though not enthusiastic about the Texas venture, Austin decided to cooperate with his father. He arranged to obtain a loan from his friend Hawkins to float the enterprise and was at Natchitoches expecting to accompany his father to San Antonio when he learned of Moses Austin's death. He proceeded to San Antonio, where he arrived in August 1821. Authorized by Governor Antonio María Martínez to carry on the colonization enterprise under his father's grant, Austin came to an understanding about certain administrative procedures and was permitted by the governor to explore the coastal plain between the San Antonio and Brazos rivers for the purpose of selecting a site for the proposed colony. Among other details, he arranged with Martínez to offer land to settlers in quantities of 640 acres to the head of a family, 320 acres for his wife, 160 acres for each child, and 80 acres for each slave. For such quantity as a colonist desired, Austin might collect 12½ cents an acre in compensation for his services. Martínez warned Austin that the government was unprepared to extend administration over the colonists and that Austin must be responsible for their good conduct.

Austin returned to New Orleans, published these terms, and invited colonists, saying that settlements would be located on the Brazos and Colorado rivers. The long depression, followed by the panic of 1819 and changes in the land system of the United States, made settlers eager to take advantage of the offer, and the first colonists began to arrive in Texas by land and sea in December 1821. To his great disappointment, Austin was informed by Governor Martínez that the provisional government set up after Mexican independence refused to approve the Spanish grant to Moses Austin, preferring to regulate colonization by a general immigration law.

Austin hastened to Mexico City and, by unremitting attention, succeeded in getting Agustín de Iturbide's rump congress, the junta instituyente, to complete a law that the emperor signed on January 3, 1823. It offered heads of families a league and a labor of land (4,605 acres) and other inducements and provided for the employment of agents, called empresarios, to promote immigration. For his services, an empresario was to receive some 67,000 acres of land for each 200 families he introduced. Immigrants were not required to pay fees to the government, a fact that shortly led some of them to deny Austin's right to charge them for services performed at the rate of 12½ cents an acre. The law was annulled when Iturbide abdicated, but in April 1823 Austin induced congress to grant him a contract to introduce 300 families in accordance with its terms. In August 1824 a new congress passed an immigration law that vested the administration of public land in the states, with certain restrictions, and authorized them to make laws for settlement. In March 1825 the legislature of Coahuila and Texas passed a law conforming in general to the previous act approved by Iturbide. It continued the empresario system contemplated by that law and offered to each married man a league of land (4,428 acres), for which he was obligated to pay the state thirty dollars within six years. In the meantime, Austin had substantially fulfilled his contract to settle the first 300 families. Under this state law, he obtained three contracts (in 1825, 1827, and 1828) to settle a total of 900 additional families in the area of his first colony, besides a contract in partnership with his secretary, Samuel M. Williams, for the settlement of 800 families in western Texas. Unfortunately, this partnership contract led to a disagreeable controversy with Sterling C. Robertson.

Austin had complete civil and military authority over his colonists until 1828, subject to rather nominal supervision by the officials at San Antonio and Monterrey. He wisely allowed them to elect militia officers and local alcaldes, corresponding to justices of the peace in the United States and, to assure uniformity of court procedure, he drew up forms and a simple civil and criminal code. As lieutenant colonel of militia, he planned and sometimes led campaigns against American Indians.

When population increased and appeals from decisions of individual alcaldes promised to become a burden, Austin instituted an appellate court composed of all the alcaldes&mdashultimately seven in number. The Constitution of Coahuila and Texas went into effect in November 1827, and Austin seized the opportunity to relieve himself of responsibility for the details of local government by hastening the organization of the ayuntamiento, over which by virtue of experience he continued to exercise strong influence in relations with the superior government of the state. Aside from the primary business of inducing immigrants to come to his colonies, Austin's most absorbing labor was devoted to the establishment and maintenance of the land system. This involved surveying and allocating land to applicants, with care to avoid overlapping and to keep conflicts at a minimum. The Mexican practice of issuing titles on loose sheets without a permanent record invited confusion, and Austin asked and obtained permission to record titles in a bound volume having the validity of the original. Both copies and originals had to be attested by the land commissioner, who represented the government, but Austin and his secretary had to prepare them.

The labor of directing surveyors, checking their field notes, allocating grants, preparing titles and records, entertaining prospective colonists, corresponding with state and federal officials, punishing hostile American Indians, and finding food and presents for friendly visitors to keep them from marauding was heavy and expensive. To meet current costs, Austin's only resource was to assess fees against the colonists. Though his original plan to collect 12½ cents an acre for services rendered was originally welcomed by the first settlers, some of them refused to pay after the imperial colonization law proposed to compensate empresarios by grants of land. Ignoring the facts that the empresario could not claim the grant until he had settled at least 200 families and that he could hardly sell land when every married man could obtain 4,600 acres free, the settlers appealed to the political chief at San Antonio for an opinion, and he ruled that Austin could not collect. At the same time, however, he proclaimed a fee bill, which among other details allowed the land commissioner (the Baron de Bastrop in the first colony) to charge $127 a league for signing titles, and Austin made a private arrangement with Bastrop to split this fee. A rather veiled provision of the state law of 1825 allowed empresarios to reimburse themselves for costs and services, and under this law Austin required colonists to pay, or promise to pay, first sixty dollars and later fifty dollars a league. Nearly all such collections as he was able to make were consumed in necessary public expenses, which fell upon him because nobody else would pay them. This statement applies, in fact, to all his colonizing experience. Though his personal circumstances became somewhat easier with the growth of the colonies, he wrote shortly before his death that his wealth was prospective, consisting of the uncertain value of land acquired as compensation for his services as empresario.

Besides bringing the colonists to Texas, Austin strove to produce and maintain conditions conducive to their prosperous development. This aim coincided, in general, with that of the government. For example, by an act of September 1823, the federal government relieved the colonists of the payment of tariff duties for seven years and the state legislature was nearly always reasonably cooperative. Mexican sentiment sometimes clashed, however, with practical needs of the colonists, and Austin had to evolve or accept a compromise. The status of slavery was always a difficult problem, and Austin's attitude from time to time seems inconsistent. With almost no free labor to be hired and expecting most of the colonists to come from the slave states, Austin prevailed on the junta instituyente to legalize slavery in the imperial colonization law, under which the first colony was established. Contrary to his strenuous efforts, the Constitution of Coahuila and Texas prohibited further introduction of slaves by immigration, but the legislature passed a law at his suggestion that evaded the intent of the constitution by legalizing labor contracts with nominally emancipated slaves. He appeared to concur, however, when congress prohibited immigration in 1830, and tried to convince the colonists that the long-time interest of Texas would be served by the prohibition. He vividly pictured the potential evils of slavery and was apparently sincere, but he failed to reconcile the colonists to the law and after 1833 declared consistently that Texas must be a slave state. Whatever his private convictions may have been, it is evident that they yielded to what may have seemed to be the current need of Texas. It is inferable, moreover, that his acceptance of federal and state regulations against the extension of slavery contemplated continuation of the evasive state labor law.

Another subject in which the interests of the colonists were deeply involved was their protection from efforts of creditors to collect debts incurred by debtors before they moved to Texas. In view of conditions in the United States during the 1820s, it was inevitable that many should have left debts and unpaid judgments behind them. Working through the local ayuntamiento, the political chief at San Antonio, and representatives in the congress, or legislature, Austin secured a state law that closed the courts for twelve years to plaintiffs seeking collection of such debts and permanently exempted land, tools, and implements of industry from execution if a suit was finally won. The law provided further that unsuccessful defendants could not be required to pay produce or money in a way to "affect their attention to their families, to their husbandry, or art they profess." In effect, it was a sweeping homestead exemption law. For a while, in 1832, Austin toyed with the idea of abolishing collateral security for loans and basing "the credit system upon moral character alone. avoiding unjust retroactive effects."

Aware of the importance of external trade, Austin consistently urged the establishment of ports and the temporary legalization of coasting trade in foreign ships. In lengthy arguments to various officials, he declared that the coasting trade would establish ties of mutual interest between the colonists and Mexico and enable Mexico to balance imports from England by exporting Texas cotton. Congress legalized the port of Galveston after a survey of the pass by Austin in 1825, and the government winked at the use of the Brazos and other landing places, but the coasting trade in foreign vessels was not established. As a result, external trade was confined to the United States. As early as 1829 and as late as 1835 Austin was giving thought to diversion of the Missouri&ndashSanta Fe trade to Texas, but this was another far-sighted plan that could not be realized.

Harmony with state and federal authorities was indispensable to the success of the colonies. Austin clearly realized this fact and never allowed the settlers to forget the solid benefits that they received through the liberal colonization policy or their obligation to obey the laws and become loyal Mexican citizens. He anticipated and disarmed criticism of inconvenient laws and clumsy administration and then used the patience of the colonists as evidence of good faith in begging the government for concessions. He thwarted the efforts of Haden Edwards to drag his colonists into the Fredonian Rebellion and led the militia from the Brazos and Colorado to assist Mexican troops in putting it down. His settled policy before 1832 was to take no part in Mexican party convulsions. "Play the turtle," he urged, "head and feet within our own shells." Two factors finally defeated the policy of aloofness. By 1832 Austin's various colonies comprised 8,000 persons, and other empresarios, though less successful, had brought in a great many more. Naturally, it became more and more difficult for Austin to reconcile them to his cautious leadership. On the other hand, the rapid growth of the colonies, in addition to persistent efforts of the United States to buy Texas, increased the anxiety of Mexican leaders. Their consequent attempt to safeguard the territory by stopping immigration&mdashwith other irritations&mdashcaused an insurrection, and continued friction led to revolution and independence.

The Law of April 6, 1830, embodied the Mexican policy of stopping the further colonization of Texas by settlers from the United States. The law proposed to annul general empresario contracts uncompleted or not begun and prohibited settlement of immigrants in territory adjacent to their native countries. In effect, it applied only to Texas and the United States. By ingenious and somewhat tortuous interpretation, Austin secured the exemption of his own colonies and the colony of Green DeWitt from the prohibition. He thereby gained a loophole for continued immigration from the United States and then turned industriously to the task of getting the law repealed. He succeeded in this in December 1833.

In the meantime, however, military measures to enforce the Law of April 6, 1830, and imprudent administration of the tariff laws, to which the Texans became subject in September 1830, produced the Anahuac Disturbances. Austin had been away from Texas for several months at Saltillo attending a session of the legislature, of which he was a member. It is probable that he could have averted the uprising, had he been at home. In fact the local authorities, including Ramón Músquiz, the political chief, had quieted and repudiated it, when irresistible circumstances compelled Austin to abandon his well-tried policy of aloofness from national political struggles and adopt the cause of Antonio López de Santa Anna against the incumbent administration of President Anastasio Bustamante. Texas could no longer stand aside. Fortuitously Santa Anna won, and the colonists could not be diverted from claiming the reward of their valorous support.

The Convention of 1832 met in October of that year to inform the government of the needs of the Texans. They wanted repeal of the prohibition against immigration from the United States, extension of tariff exemption, separation from Coahuila, and authority to establish state government in Texas. For reasons not entirely clear these petitions were not presented to the government. Though Austin was president of the convention, he doubted the expediency of the meeting, fearing that it would stimulate suspicion of the loyalty of the colonists&mdashall the more because the old Mexican inhabitants of San Antonio had sent no delegates to the convention. It is easy to conclude that Austin held out hope that he might persuade these local Mexicans to take the lead in asking for reforms in a later convention at any rate, he was in San Antonio engaged on this mission when the ground was cut from under his feet by publication of a call for a second convention to meet at San Felipe on April 1, 1833. Again Austin acquiesced and served in the convention, hoping in some measure to moderate its action. This Convention of 1833 repeated the more important petitions of the previous meeting and went further in framing a constitution to accompany the request for state government. Though it was well known that Austin thought the movement ill-timed, the convention elected him to deliver the petitions and argue for their approval. Even men who distrusted him acknowledged his great influence with state and federal authorities. He left San Felipe in April, arrived in Mexico City in July, and, after unavoidable delays, persuaded the government to repeal the Law of April 6, 1830, and to promise important reforms in Texas local government. He started home in December, reasonably satisfied with his work and convinced at least that he had left nothing undone President Santa Anna simply would not approve state government for Texas. Austin was arrested at Saltillo in January, under suspicion of trying to incite insurrection in Texas, and taken back to Mexico City. No charges were made against him, no court would accept jurisdiction of his case, and he remained a prisoner, shifting from prison to prison, until December 1834, when he was released on bond and limited to the area of the Federal District. He was freed by a general amnesty law in July 1835 and at the end of August returned to Texas by way of New Orleans.

Austin was thus absent from Texas for twenty-eight months. Upon his return, he learned that an unofficial call had been issued for a convention, or consultation, to meet in October. Probably he could have quashed this call, but in a notable speech at Brazoria on September 8 he gave it his sanction, and election of delegates proceeded. The Consultation organized on November 3. In the meantime, during September and early October, Austin had been in effect civil head of Anglo-American Texas, as chairman of a central committee at San Felipe. War began at Gonzales on October 1. Austin was elected to command the volunteers gathered there and led them against the Mexican army at San Antonio. In November the provisional government elected him to serve, with William H. Wharton and Branch T. Archer, as commissioner to the United States. He arrived in New Orleans in January 1836 and returned again to Texas in June. The business of the commissioners was to solicit loans and volunteers, arrange credits for munitions and equipment, fit out warships, and do whatever they could to commit the government of the United States to recognition and eventual annexation if Texas should declare independence. They were fairly successful in accomplishing this program, except in the effort to obtain assurances from President Andrew Jackson and Congress. Austin was convinced, however, that Congress would have voted for recognition in May, after the battle of San Jacinto, if the acting president, David G. Burnet, had cooperated with the commissioners by sending them official reports of conditions in Texas. Somewhat hesitantly, Austin consented to offer himself for the presidency after his return to Texas. He was defeated in the election of September 1836, but accepted the office of secretary of state from the successful candidate. He died in service on December 27, 1836, at the untimely age of forty-three.

Judged by historical standards, Austin did a great work. He began the Anglo-American colonization of Texas under conditions more difficult in some respects than those that confronted founders of the English colonies on the Atlantic coast. He saw the wilderness transformed into a relatively advanced and populous state, and fundamentally it was his unremitting labor, perseverance, foresight, and tactful management that brought that miracle to pass. Contemporaries who disagreed with his cautious policy of conciliating Mexican officials accused him of weakness and instability, but criticism did not cause him to abandon it. Casually discussing this subject in a letter of April 9, 1832, to his secretary, he wrote, "Some men in the world hold the doctrine that it is degrading and corrupt to use policy in anything. There is no degradation in prudence and a well tempered and well timed moderation." Until the passage of the Law of April 6, 1830, attempting to shut out emigrants from the United States, he believed that Texas could develop into a free and prosperous Mexican state, a goal that he sincerely desired. Passage of that law and continued political turmoil in Mexico certainly shook his confidence, but prudence forbade abandonment of the policy of outward patience and conciliation before Texas seemed strong enough to demand reforms and back the demand by force. Premature action might be fatal, or so he thought. He would have prevented the conventions of 1832 and 1833 if he could have had his way, but, since he could not, he went along and tried to moderate their demands. The same considerations caused him to oppose the Texas Declaration of Independence by the provisional government in 1835, while there was hope of winning the support of the liberal party in Mexico. In short, his methods varied with circumstances, but from the abiding aim to promote and safeguard the welfare of Texas he never wavered. As he wrote in July 1836, "The prosperity of Texas has been the object of my labors, the idol of my existence&mdashit has assumed the character of a religion, for the guidance of my thoughts and actions, for fifteen years." Consciousness of heavy responsibility dictated his policy of caution and moderation and compelled him to shape his methods to shifting circumstances. Zobacz też OLD THREE HUNDRED, MEXICAN COLONIZATION LAWS.


Moses and Stephen F. Austin Papers

Stephen F. Austin, known as the "Father of Texas," brought 300 families into Texas from the United States, facilitating the first successful Anglo-American colonization of the land that would one day become the state it is today. He cooperated with the Mexican government to facilitate the settlements and was ultimately granted Mexican nationality. Much of Austin's work was inspired by his father, Moses Austin, a businessman who dreamed of establishing an Anglo-American colony in Spanish Texas. On his deathbed, he pleaded with his son Stephen to continue his work.

About the Collection

The Moses and Stephen F. Austin Papers consist primarily of the personal and official records of Moses Austin (1761-1821), and his son Stephen F. Austin (1793-1836) who carried out his father's plan for the Anglo colonization of Mexican Texas. Included is material related to the history and early peregrinations of the Austin family, especially their years in Missouri their business activities, including the lead mines, store and banking investments the pursuit of both men for permission to colonize and Stephen F. Austin's management of the resulting colony the events leading up to the Texas Revolution and then the Revolution itself and the first few months of the Republic of Texas. There is also a small cache of later family correspondence on historical topics.


Stephen F. Austin’s Legacy

Stephen F. Austin began colonizing Anglo-Americans in Texas in difficult con­ditions.

Due to his work, about 5,000 people obtained around 1,540 land grant titles. Austin’s original colony was the first, most famous, and most successful of the em­pre­sario grants from Mexico.

Austin worked tirelessly to make his colony a success. When Texans grew dissatisfied with Mexican rule, he used his talents to fight for independence.

Stephen F. Austin wrote in July 1836: “The prosperity of Texas has been the object of my labors, the idol of my existence, it has assumed the character of a religion, for the guidance of my thoughts and actions, for fifteen years.”


Mirabeau B. Lamar

Mirabeau Buonaparte Lamar (1798 - 1859) was the Republic of Texas's second president. When Lamar became president, the young Republic was beset by problems. On top of financial difficulties, another problem was the lack of global recognition and attacks by Native American tribes. During his time in office, he began to build the framework for a capital city, public schools, and public universities. However, his idea of an empire that stretched to the Pacific Ocean was disastrous.


Anson Jones and the Annexation of Texas

Anson Jones was born in 1798 and died in 1858. He began his career as a country doctor. He worked as Secretary of State for the new Texas Republic under Sam Houston. He focused on issues of allowing the United States to annex Texas, and earned the nickname "Architect of Annexation."


Early African-American Senators

It was not easy for African-Americans in Texas to win the right to vote or be involved in civic discourse. However, three African-American men were elected to the state senate. They were William Burton, Matt Gaines, and George Ruby. George Ruby was elected to the Senate in 1869. During his tenure, he worked to enact legislation aimed at railroad and insurance companies. He also worked to have an agricultural and geological survey of the state completed. He moved back to Louisiana after Reconstruction ended.

Matt Gaines escaped slavery twice before Emancipation. After he gained his freedom, he became a minister. He was also elected to the Senate in 1869. During his three terms in office, he worked on issues of tenant-farm reform, prison reform, education, and African-Americans. He returned to the ministry after holding public office.

Walter Burton moved to Texas as a slave in 1850 with his then-slave owner, Thomas Burton, who taught him to read. Due to a land deal, Walter Burton became one of the wealthiest African-Americans in the state after Emancipation. He was elected sheriff of Fort Bend County in 1869 and to the Senate in 1873. He left the Senate in 1882.


James Hogg, John H. Reagan, and the Railroad Commission

Governor James Hogg worked to establish the Texas Railroad Commission in 1891 to regulate the railroad industry. John H. Reagan was appointed to be its first chair that same year. Today, one of its responsibilities is to regulate the supply and price of Texas oil and natural gas. This power means it is one of the most powerful regulatory agencies in the United States.