Artykuły

Bloch MB-154

Bloch MB-154


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Bloch MB-154

MB-154 był proponowaną wersją MB-152 napędzaną silnikiem Wright R-1820 Cyclone. Żadne prototypy nie zostały ukończone, ponieważ silnik nie dotarł do Francji przed zawaleniem się w czerwcu 1940 roku.

Francuscy Bojownicy II Wojny Światowej, Alaina Pelletiera. Ta książka opowiada historię francuskiego myśliwca, który próbował stawić czoła Luftwaffe w 1940 roku. Obejmuje siedem głównych samolotów i większą liczbę mniejszych wariantów. Każdy samolot przechodzi od etapu rozwoju i prototypów przez bitwę o Francję do okresu po zawieszeniu broni. [Zobacz więcej]

Indeks Wojny Powietrznej - Linki Wojny Powietrznej - Książki Wojny Powietrznej


Rozwój

Chociaż zawody wygrał prototyp Morane-Saulnier M.S.406, prace rozwojowe przebiegały, a kulminacją była pierwsza próba lotu MB.150.01 prototyp w 1936 roku. Niestety samolot nie był w stanie opuścić ziemi. Dzięki modyfikacjom składającym się ze wzmocnionego skrzydła o większej powierzchni, zmienionego podwozia i instalacji silnika gwiazdowego Gnome-Rhone 14N-0 o mocy 701 kW (940 KM) z trójłopatowym śmigłem stałoobrotowym, MB.150 w końcu poleciał w październiku 1937.

Przekazany do Centre d'Essais du Materiel Aerien (CEMA) do prób serwisowych, jego wydajność okazała się wystarczająco interesująca, aby uzasadnić dalszy rozwój. Przyniosło to już na początku 1938 r. niewielkie zwiększenie rozpiętości skrzydeł i zamontowanie silnika 14N-7. Po zakończeniu prób późną wiosną 1938 roku SNCASO otrzymało zamówienie na przedprodukcyjną partię 25 sztuk tych samolotów.

Brak takiej produkcji MB-150.01 kiedykolwiek miało miejsce, samolot był całkowicie nieodpowiedni do masowej produkcji. Przeprojektowanie doprowadziłoby do MB.151.01 oraz MB.152.01 prototypy, opracowywane i produkowane równolegle. Do wybuchu II wojny światowej około 120 osób dotarło do Armée de l'Air, ale niewiele z nich można było latać, a większości brakowało celowników i śmigieł.

ten MB.153 oraz MB.154 miały służyć jako stanowiska testowe dla amerykańskich silników, ale tylko ten pierwszy latał, a gdy kilka dni później rozbił się, uszkodzony nie do naprawienia, pogoń za tymi alternatywami również ustała. Zamiast tego skupiono się na rozszerzeniu zasięgu MB.152. Osiągnięto to poprzez przesunięcie kokpitu na rufę, aby zrobić miejsce na nowy zbiornik paliwa. Inne modyfikacje obejmowały nieco szersze skrzydło i zmienioną aerodynamikę wokół osłony. Wynik wyznaczony MB.155 wypadł pomyślnie w testach w locie i został zamówiony do produkcji w 1940 roku, jednak do upadku Francji ukończono tylko 10 samolotów. Zgodnie z warunkami rozejmu, pozostałych 19 na linii produkcyjnej zostało ukończonych i dostarczonych do służby w Vichy. Stamtąd niektórzy w końcu trafili do Luftwaffe po 1942 r.

Ostatni członek rodziny, MB.157 wykorzystywał znacznie mocniejszy silnik i ostatecznie stał się zupełnie innym samolotem, ponieważ projekt ewoluował od MB.152, aby pomieścić większy i cięższy silnik. Niedokończony w czasie rozejmu, kazano go ukończyć i latać pod niemieckim nadzorem. Demonstrując doskonałe osiągi, zabrano go na Orly, gdzie zdemontowano silnik do testów w tunelu aerodynamicznym. Doskonałość projektu została potwierdzona. Został później zniszczony w nalocie alianckim.


Πίνακας περιεχομένων

Αν και το διαγωνισμό κέρδισε το πρωτότυπο του Morane-Saulnier M.S.406, η ανάπτυξη συνεχίστηκε, καταλήγονταπσπττο MB.150.01 το 1936. Δυστυχώς, το αεροσκάφος αποδείχθηκε ανίκανο να αποκολληθεί από το έδαφος. Μετά από μετατροπές που συμπεριέλαβαν ισχυρότερες πτέρυγες μεγαλύτερης επιφάνειας, βελτιωμένο σύστημα προσγείωσης και εγκατάσταση ενός αστεροειδούς κινητήρα Gnom Rhone-14N-0 των 940 KM με τρίφυλλο έλικα σταθερού βήματος, το ΜΒ.150 τελικά πέταξε τον Οκτώβριο του 1937.

Στη συνέχεια παραδόθηκε στο Κέντρο Δοκιμών Αεροπορικού Υλικού «CEMA» (Centre d'Essais du Sprzętu Aerien) για αξιολόγηση, όπου η απόδοσή του αποδείχθηκε επαρκώς ενδιαφέρουσα ώστε να εγκριθεί η περαιτέρω ανάπτυξή του. Έτσι, στις αρχές του 1938 αυξήθηκε ελαφρά το εκπέτασμά του και εγκαταστάθηκε ένας κινητήρας 14N-7. Όταν ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές στα τέλη της Άνοιξης του 1938, η SNCASO πήρε την εντολή της προσ-παραγωγωνα. Η παραγωγή αυτή του MB-150.01 ουδέποτε έλαβε χώρα, αφού το αεροσκάφος ήταν εντελώς ακατάλληλο για μαζική παραγωγή. Η επανασχεδίαση θα οδηγούσε στα πρωτότυπα των MB.151 αι MB.152, που αναπτύχθηκαν και παράχθηκαν παράλληλα. Με το ξέσπασμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου, κάπου 120 είχαν φτάσει στα χέρια της Armée de l'Air αλλά ελάχιστα εξ αυτών ήταν ικανά να πετάξουν, καθώς από τα περισσότερα έλειπαν τα σκόπευτρα και οι έλικες. α MB.153 αι MB.154 προορίζονταν για δοκιμές Αμερικανικών αεροκινητήρων, αλλά μόνον το πρώτο πέταξε και όταν συνετρίβει λίγες μέρες αργότερα, καταστράφηκε πέραν επισκευής και μαζί του σταμάτησε η αναζήτηση αυτής της εναλλακτικής λύσης. Αντ’ αυτού, η προσοχή στράφηκε στην επέκταση της ακτίνας δράσης του ΜΒ.152. Αυτό επιτεύχθηκε με τη μετακίνηση του πιλοτηρίου προς τα πίσω, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για μια νέσμξα. Άλλες μετατροπές περιελάμβαναν μιαν ελαφρώς πλατύτερη ημιπτέρυγα και αεροδυναμική αναβάθμιση του αμαλύ Το αποτέλεσμα, τυποποιημένο ως MB.155, απέδωσε ευνοϊκά στις πτητικές δοκιμές και παραγγέλθηκε η παραγωγή του στα 1940, αλλά μόνον 10 αεροσκάφη είχαπριλκλο Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, τα 19 εναπομείναντα στη γραμμή παραγωγής αεροσκάφη ολοκληρώθηκαν και παραπβδνα Από εκεί, τελικά κάποια βρέθηκαν στα χέρια της Luftwaffe, μετά το 1942.

Το τελευταίο μέλος της οικογένειας, το MB.157, Χρησιμοποίησε έναν κατά πολύ ισχυρότερο κινητήρα και τελικά εξελίχθηκε σε ένα πολύ διαφορετικό αεροσκάφος, καθώς το σχέδιό του προσαρμόστηκε για να δεχθεί μια μεγαλύτερη και βαρύτερη μηχανή. Ημιτελές κατά την εποχή της ανακωχής, ολοκληρώθηκε και πέταξε υπό Γερμανική επίβλεψη. Καθώς επέδειξε εξαιρετικές επιδόσεις, αποσυναρμολογήθηκε από τους Γερμανούς για αξιολόγηση. Ο κινητήρας εστάλη στη Γερμανία και το σκάφος εξετάστηκε σε αεροδυναμική σήραγγα, όπου επιβεβαίωσετ Αργότερα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια ενός βομβαρδισμού.

Τα ΜΒ.151 και ΜΒ.152 εξόπλισαν έξι Μοίρες Καταδιωκτικών κατά τη μάχη της Γαλλίας το 1940, αλλά αποδείχθηκαν τεπμαραξ Συνέχισαν να πετούν με την αεροπορία της κυβέρνησης του Βισύ, μέχρι την κατάρρευσή της. Στη συνέχεια, κάποια από αυτά χορηγήθηκαν στη Ρουμανία, που τα χρησιμοποίησε κατά των Σοβιτικών.

Εννέα MB.151 εξήχθησαν στην Ελλάδα. Πολέμησαν κατά των Ιταλών και Γερμανών εισβολέων και σημείωσαν αρκετές καταρρίψεις αλλά παρουλλσαν αι σημείωσαν αρκετές καταρρίψεις αλλά

Μόνον ένα πρωτότυπο MB.150.01

  • MB.151.01 - Μόνο πρωτότυπο
  • MB.151C1 – αρχική έκδοση παραγωγής (144 κατασκευάστηκαν)
  • MB.152.01 - Μόνο πρωτότυπο
  • MB.152.C1 – βελτιωμένη έκδοση παραγωγής, παράλληλα με το 151.C1 (482 κατασκευάστηκαν)

Μόνον ένα πρωτότυπο MB.153.01 με κινητήρα Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp

εδιαζόμενη οση με κινητήρα Wright R-1820 Cyclone. Δεν κατασκευάστηκε.

  • MB.155.01 - μόνον ένα πρωτότυπο, μετατροπή από MB.152
  • MB.155C1 – έκδοση παραγωγής (29 κατασκευάστηκαν)

Μόνον ένα πρωτότυπο προηγμένου τύπου, μετατροπή από το MB.152, εξοπλισμένο με κινητήρα Gnome-Rhône 14R.

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε 25 αεροσκάφη ΜΒ.151 το Σεπτέμβριο του 1939 αλλά καθώς η Γαλλία βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου, τελικά μόνον τα εννέα εξ αυτών παραδόθηκαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1940 Εντάχθηκαν στην 24η οίρα με έδρα το Θριάσιο και αποστολή την άμυνα των Αθηνών. Αργότερα μετεγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη που είχε γίνει στόχος των Ιταλικών βομβαρδιστικών και καλερτ Παρά τα τεράστια μηχανολογικά προβλήματα που αντιμετώπισαν, κάποια κατόρθωσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην άμυνα της χώρας, επέτυχαν δε νίκες τόσο έναντι Ιταλικών όσο και Γερμανικών αεροσκαφών. Κύκνειο άσμα τους υπήρξε η ιστορική αερομαχία της 15 Απριλίου 1941 όπου τα τελευταία πτήσιμα καταδιωκτικά της αεροπορίας (6 P.24, 3 Gladiatorem και 3 MB.151) υπερασπιζόμενα το αεροδρόμιό τους, αντιμετώπισαν με άνισους όρους πάνω από τα Τρίκαλα τη Γερμανική /JG 27.Στη διάρκεια της αερομαχίας αυτής, τουλάχιστον 1 γερμανικό αεροσκάφος τύπου Ju 87 Stukasy, τέθηκε εκτός μάχης από τον Έλληνα πιλότο Γεώργιο Μόκκα πρίν καταρριφθεί καί ο ίδιος από τον Γερμανό άσσο της Luftwaffe Gustav Rodel.


1925-1928, 1961 i 1973

ten Zielony gigant marka powstaje, gdy Minnesota Valley Canning Company rozpoczyna marketing Zielony GianT groszek. W 1928 Giant pojawia się po raz pierwszy w reklamie. Oryginalna maskotka ma niewiele wspólnego ze znaną nam dzisiaj zieloną postacią. W 1935 roku młody copywriter, Leo Burnett, zmienia oblicze marki, zamieniając niedźwiedzią skórę na garnitur z liści, uśmiecha się do Giganta i umieszcza słowo „Jolly” przed jego imieniem. The Giant pojawia się po raz pierwszy w telewizji w 1954 roku. W 1961 boom „Ho, Ho, Ho” staje się charakterystycznym sloganem Gianta i otrzymuje piosenkę „Good Things from the Garden”. W 1973 pozyskuje młodego ucznia, Little Green Sprout.

Aby zrekompensować spadek sprzedaży w innych liniach produktowych, B&M w latach dwudziestych zaczyna eksperymentować z fasolką po bretońsku, która do tej pory nie była skutecznie konserwowana. Stosując tradycyjną metodę pieca ceglanego z Nowej Anglii, B&M wprowadza na rynek fasolkę ceglaną z piekarnika w 1927 roku i wkrótce rozpoczyna reklamę na skalę krajową. Ponieważ firma zaprzestała pakowania ryb i produktów do zupy po II wojnie światowej, fasolka po bretońsku staje się B&M’s główny produkt.

Pani Dash ® zostaje wprowadzony jako oryginalna marka w przyprawach bez soli. Dziś, Pani DashIstota marki, „Bez soli, bez smaku”, nadal rezonuje z konsumentami i podkreśla zaangażowanie marki w dostarczanie lepszych dla Ciebie produktów, które spełniają oczekiwania konsumentów dotyczące smaku.

W 1986 roku pod przewodnictwem Leonarda Polanera, wnuka Maxa i Leny, Polaner wprowadza najnowszą innowację w kategorii przetwory—Polaner ® Wszystkie owoce ® . Słodzone tylko owocami i sokiem owocowym, Polaner Wszystkie Owoce istnieje jako naturalnie słodzony, wysokiej jakości produkt i staje się podstawą w amerykańskich domach. Napędzany popularnością słynnej telewizyjnej kampanii reklamowej „Don't DARE Call It Jelly!” ®, Polaner jest naprawdę jednym z ulubionych produktów do smarowania owoców w Ameryce.

Nowojorscy inwestorzy, kierowani przez firmę Bruckman, Rosser, Sherrill & Co. i wspierani przez Len Polaner, Dave Wenner i Bob Cantwell, tworzą B&G Foods, aby przejąć Bloch & Guggenheimer, Inc. i Burns & Ricker, Inc. od tego czasu firma połączyła się z i jest obecnie znana jako Styl nowojorski).

B&G Foods kończy swoją pierwszą publiczną ofertę papierów wartościowych o podwyższonym dochodzie, hybrydowych papierów wartościowych, które składały się zarówno z akcji zwykłych, jak i obligacji w jednym instrumencie. EIS były notowane na amerykańskiej giełdzie, a następnie na giełdzie nowojorskiej do 2009 roku.

Akcje zwykłe B&G Foods zaczynają być notowane jako oddzielne papiery wartościowe na giełdzie nowojorskiej.


Πίνακας περιεχομένων

Αν και το διαγωνισμό κέρδισε το πρωτότυπο του Morane-Saulnier M.S.406, η ανάπτυξη συνεχίστηκε, καταλήγονταπσπττο MB.150.01 το 1936. Δυστυχώς, το αεροσκάφος αποδείχθηκε ανίκανο να αποκολληθεί από το έδαφος. Μετά από μετατροπές που συμπεριέλαβαν ισχυρότερες πτέρυγες μεγαλύτερης επιφάνειας, βελτιωμένο σύστημα προσγείωσης και εγκατάσταση ενός αστεροειδούς κινητήρα Gnom Rhone-14N-0 των 940 KM με τρίφυλλο έλικα σταθερού βήματος, το ΜΒ.150 τελικά πέταξε τον Οκτώβριο του 1937.

Στη συνέχεια παραδόθηκε στο Κέντρο Δοκιμών Αεροπορικού Υλικού «CEMA» (Centre d'Essais du Sprzętu Aerien) για αξιολόγηση, όπου η απόδοσή του αποδείχθηκε επαρκώς ενδιαφέρουσα ώστε να εγκριθεί η περαιτέρω ανάπτυξή του. Έτσι, στις αρχές του 1938 αυξήθηκε ελαφρά το εκπέτασμά του και εγκαταστάθηκε ένας κινητήρας 14N-7. Όταν ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές στα τέλη της Άνοιξης του 1938, η SNCASO πήρε την εντολή της προσ-παραγωγήςνα. Η παραγωγή αυτή του MB-150.01 ουδέποτε έλαβε χώρα, αφού το αεροσκάφος ήταν εντελώς ακατάλληλο για μαζική παραγωγή. Η επανασχεδίαση θα οδηγούσε στα πρωτότυπα των MB.151 αι MB.152, που αναπτύχθηκαν και παράχθηκαν παράλληλα. Με το ξέσπασμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου, κάπου 120 είχαν φτάσει στα χέρια της Armée de l'Air αλλά ελάχιστα εξ αυτών ήταν ικανά να πετάξουν, καθώς από τα περισσότερα έλειπαν τα σκόπευτρα και οι έλικες. α MB.153 αι MB.154 προορίζονταν για δοκιμές Αμερικανικών αεροκινητήρων, αλλά μόνον το πρώτο πέταξε και όταν συνετρίβει λίγες μέρες αργότερα, καταστράφηκε πέραν επισκευής και μαζί του σταμάτησε η αναζήτηση αυτής της εναλλακτικής λύσης. Αντ’ αυτού, η προσοχή στράφηκε στην επέκταση της ακτίνας δράσης του ΜΒ.152. Αυτό επιτεύχθηκε με τη μετακίνηση του πιλοτηρίου προς τα πίσω, ώστε να δημιουργηθεί χώρος για μια νέσμξα. Άλλες μετατροπές περιελάμβαναν μιαν ελαφρώς πλατύτερη ημιπτέρυγα και αεροδυναμική αναβάθμιση του αμαλύ λλες μετατροπές περιελάμβαναν μιαν ελαφρώς πλατύτερη ημιπτέρυγα Το αποτέλεσμα, τυποποιημένο ως MB.155, απέδωσε ευνοϊκά στις πτητικές δοκιμές και παραγγέλθηκε η παραγωγή του στα 1940, αλλά μόνον 10 αεροσκάφη είχαπριλκλο Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, τα 19 εναπομείναντα στη γραμμή παραγωγής αεροσκάφη ολοκληρώθηκαν και παραπβδνα Από εκεί, τελικά κάποια βρέθηκαν στα χέρια της Luftwaffe, μετά το 1942.

Το τελευταίο μέλος της οικογένειας, το MB.157, Χρησιμοποίησε έναν κατά πολύ ισχυρότερο κινητήρα και τελικά εξελίχθηκε σε ένα πολύ διαφορετικό αεροσκάφος, καθώς το σχέδιό του προσαρμόστηκε για να δεχθεί μια μεγαλύτερη και βαρύτερη μηχανή. Ημιτελές κατά την εποχή της ανακωχής, ολοκληρώθηκε και πέταξε υπό Γερμανική επίβλεψη. Καθώς επέδειξε εξαιρετικές επιδόσεις, αποσυναρμολογήθηκε από τους Γερμανούς για αξιολόγηση. Ο κινητήρας εστάλη στη Γερμανία και το σκάφος εξετάστηκε σε αεροδυναμική σήραγγα, όπου επιβεβαίωσετ Αργότερα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια ενός βομβαρδισμού.

Τα ΜΒ.151 και ΜΒ.152 εξόπλισαν έξι Μοίρες Καταδιωκτικών κατά τη μάχη της Γαλλίας το 1940, αλλά αποδείχθηκαν τεπμαραξ Συνέχισαν να πετούν με την αεροπορία της κυβέρνησης του Βισύ, μέχρι την κατάρρευσή της. Στη συνέχεια, κάποια από αυτά χορηγήθηκαν στη Ρουμανία, που τα χρησιμοποίησε κατά των Σοβιτικών.

Εννέα MB.151 εξήχθησαν στην Ελλάδα. Πολέμησαν κατά των Ιταλών και Γερμανών εισβολέων και σημείωσαν αρκετές καταρρίψεις αλλά παρουλλσαν αι σημείωσαν αρκετές καταρρίψεις αλλά

Μόνον ένα πρωτότυπο MB.150.01

  • MB.151.01 - Μόνο πρωτότυπο
  • MB.151C1 – αρχική έκδοση παραγωγής (144 κατασκευάστηκαν)
  • MB.152.01 - Μόνο πρωτότυπο
  • MB.152.C1 – βελτιωμένη έκδοση παραγωγής, παράλληλα με το 151.C1 (482 κατασκευάστηκαν)

Μόνον ένα πρωτότυπο MB.153.01 με κινητήρα Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp

εδιαζόμενη οση με κινητήρα Wright R-1820 Cyclone. Δεν κατασκευάστηκε.

  • MB.155.01 - μόνον ένα πρωτότυπο, μετατροπή από MB.152
  • MB.155C1 – έκδοση παραγωγής (29 κατασκευάστηκαν)

Μόνον ένα πρωτότυπο προηγμένου τύπου, μετατροπή από το MB.152, εξοπλισμένο με κινητήρα Gnome-Rhône 14R.

Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε 25 αεροσκάφη ΜΒ.151 το Σεπτέμβριο του 1939 αλλά καθώς η Γαλλία βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου, τελικά μόνον τα εννέα εξ αυτών παραδόθηκαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1940 Εντάχθηκαν στην 24η οίρα με έδρα το Θριάσιο και αποστολή την άμυνα των Αθηνών. Αργότερα μετεγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη που είχε γίνει στόχος των Ιταλικών βομβαρδιστικών και καλερτ Παρά τα τεράστια μηχανολογικά προβλήματα που αντιμετώπισαν, κάποια κατόρθωσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην άμυνα της χώρας, επέτυχαν δε νίκες τόσο έναντι Ιταλικών όσο και Γερμανικών αεροσκαφών. Κύκνειο άσμα τους υπήρξε η ιστορική αερομαχία της 15 Απριλίου 1941 όπου τα τελευταία πτήσιμα καταδιωκτικά της αεροπορίας (6 P.24, 3 Gladiatorem και 3 MB.151) υπερασπιζόμενα το αεροδρόμιό τους, αντιμετώπισαν με άνισους όρους πάνω από τα Τρίκαλα τη Γερμανική /JG 27.Στη διάρκεια της αερομαχίας αυτής, τουλάχιστον 1 γερμανικό αεροσκάφος τύπου Ju 87 Stukasy, τέθηκε εκτός μάχης από τον Έλληνα πιλότο Γεώργιο Μόκκα πρίν καταρριφθεί καί ο ίδιος από τον Γερμανό άσσο της Luftwaffe Gustav Rodel.


Mediewista, który walczył z nazistami za pomocą historii

Francuski historyk z początku XX wieku Marc Bloch napisał w swoim życiu aż 7 książek, wszystkie o historii Francji, ale przede wszystkim z naciskiem na europejskie średniowiecze. Jego Historia wsi Francji i 2-tomowy Towarzystwo feudalne to wciąż klasyka dla każdego historyka.

Jego ostatnia książka była jednak inna.

Często tłumaczy się to jako Rzemiosło historyka ale jego oryginalny tytuł jest bardziej prowokacyjny - Apologie pour l'histoire ou Métier d'historien. Tłumaczenie jest zawsze aktem interpretacji, a to wymaga trochę. Apologie pour l'histoire może oznaczać „Przeprosiny dla historii”, ale „przeprosiny” powinny być prawdopodobnie rozumiane w sensie zbliżonym do tego, jak były używane przez wczesnych chrześcijan – jako poruszająca obrona czegoś, co jest krytycznie ważne. Druga część, Métier d'historien też nie jest proste. Zawód oznacza "pracę", ale także "powołanie" - pociąg do czegoś w wyższym celu. Podsumowując, tytuł sugeruje, że ostatnia książka Blocha była o tym, dlaczego historia ma znaczenie, dlaczego wezwanie do studiowania przeszłości miało niemal duchowe znaczenie.

Już pierwsze zdanie samego tekstu podkreśla stawkę, jaką Bloch widział w dziele, które miał przed sobą, relacjonując chwilę sprzed kilku lat, kiedy syn zapytał go: „Ojcze, powiedz mi, o co chodzi w historii”. Teraz, powiedział Bloch, nadszedł czas, by wreszcie odpowiedzieć. Teraz to miało znaczenie.

Miało to znaczenie, ponieważ Bloch rozpoczął tę książkę w 1941 roku, niecały rok po katastrofie w Dunkierce, niecały rok po kapitulacji Francji przed nazistami, a Bloch żył na wygnaniu z Paryża.

Niemieckie wojska paradujące w dół Place de l'Etoile (Place Charles-de-Gaulle) przed Arc de . [+] Triomphe, 14 czerwca 1940, Paryż, Francja, II wojna światowa, ilustracja włoska, rok LXVII, nr 25, 23 czerwca 1940.

Bloch pracował nad książką przez kilka następnych lat, robiąc notatki, kiedy mógł, przepraszając na jej stronach, że nie ma dostępu do odpowiedniej biblioteki, a więc jest zbyt zależny od własnych notatek i pamięci. Nieustannie martwił się o swoją rodzinę i przyjaciół.

Rzeczywiście, poświęcił Przepraszamy swojemu przyjacielowi i koledze ze Strasburga, Lucienowi Febvre. W dedykacji czytamy m.in.:

Jeśli ta książka kiedyś zostanie opublikowana. znajdziesz, mój przyjacielu, inne imię niż twoje, zapisane na jego stronie poświęconej. Można przypuszczać, że nazwa tego miejsca wymaga, to jedyna dopuszczalna aluzja do czułości zbyt głębokiej i świętej, by ją wypowiedzieć. Ale jak mogę się pogodzić, widząc, że pojawiasz się w nie więcej niż kilku przypadkowych odniesieniach? Od dawna pracujemy razem nad szerszą i bardziej ludzką historią. Dziś nasze wspólne zadanie jest zagrożone. Zostaliśmy na chwilę pokonani przez niesprawiedliwe przeznaczenie. Ale jestem pewien, że nadejdzie czas, kiedy nasza współpraca znów będzie publiczna i znów wolna. Tymczasem to na tych stronach wypełnionych Twoją obecnością, z mojej strony, toczy się nasza wspólna praca. Pochlebiam sobie, że często to akceptujesz. I czasami będziesz mnie skarcił. W obu przypadkach będzie między nami kolejna więź.

Bloch nigdy nie tracił nadziei, nawet w obliczu hitlerowskiej okupacji, że znów zobaczy swojego przyjaciela, że ​​będą pracować razem na rzecz „szerszej i bardziej ludzkiej historii”.

Ale w końcu Bloch nigdy nie skończył swojej ostatniej książki ani nie pracował ponownie z Febvre.

Po ucieczce z Paryża Bloch dołączył do francuskiego ruchu oporu i kierował grupą z siedzibą w pobliżu jego rodzinnego miasta Lyons. Ale w marcu 1944 roku Bloch został aresztowany przez gestapo. Był torturowany i stracony w czerwcu tego roku. W tym czasie D-Day już się odbył, a Lyons został wyzwolony niecałe 3 miesiące później.

Zdjęcie wydane 3 września 1944 i opublikowane w książce Brauna i Cie, przedstawiające Francuzki. [+] z okazji wyzwolenia Francji na Place Bellecour w Lyonie. (Źródło zdjęcia — AFP/Getty Images)

Nieco później we wstępie, po tym początkowym pytaniu o „sedno” historii, Bloch powraca do tego ponownie, donosząc, że słyszał echa tego samego pytania od francuskich oficerów wojskowych, gdy słyszeli doniesienia o nazistach wkraczających do Paryża w 1940 r. Brzemię przeszłości mocno ciążyło na nagłym upadku militarnym, którego Francja właśnie doznała w obliczu nazistów.

Jaka była więc odpowiedź na to pytanie? Jaki był sens historii?

Swoją odpowiedź daje, jak sądzę, w ostatnich linijkach książki – w chwili, gdy musiał ją porzucić podczas wojny. Pisał: „Jednym słowem, w historii, jak gdzie indziej, przyczyn nie można domyślać się. Trzeba ich szukać”.

W końcu punktem historii dla Blocha było poszukiwanie, proszenie. Jak wyjaśnili inni, tacy jak Eve L. Ewing i Irina Dumitrescu w bardziej współczesnych czasach, sztuka i nauki humanistyczne są jednymi z najpewniejszych zabezpieczeń przed autorytaryzmem, ponieważ pokazują nam możliwe światy. Sztuka i nauki humanistyczne pokazują nam, jak rzeczy mogą być inne niż są.

Marc Bloch rozumiał to aż za dobrze. Dla niego badanie przeszłości polegało na lepszym zrozumieniu drogi do teraźniejszości - drogi, której konturów nie należy zakładać, ale rygorystycznie, nieubłaganie poszukiwać. Żyjąc w ciemnościach nazizmu, Bloch rozumiał, że najpierw musi znaleźć korzenie drzewa rzucającego cień, zanim zostanie wyrwane i obalone.


Brandon Bloch

Jestem historykiem współczesnej Europy, z naciskiem na Niemcy i ich globalne uwikłania. Moje badania i nauczanie pierwszoplanowe pytania dotyczące demokracji, obywatelstwa i praw człowieka. Szczególnie interesuje mnie ewolucja europejskich tożsamości narodowych i religijnych na tle konfliktu terytorialnego, podzielonych suwerenności, czystek etnicznych i ludobójstwa.

Mój aktualny rękopis książki, Odrodzenie protestanckich Niemiec: religia, naród i demokracja po nazizmie, to świeże spojrzenie na kształtowanie się demokracji zachodnioniemieckiej po 1945 r. na gruzach nazistowskiej dyktatury. Twierdzi, że przemiany polityczne w niemieckich kościołach protestanckich – historycznie powiązane z konserwatywnym etnonacjonalizmem – miały kluczowe znaczenie dla budowy postnazistowskich instytucji demokratycznych i tożsamości narodowych. Projekt podąża za kohortą pastorów i świeckich intelektualistów, którzy służyli jako kolaboranci, świadkowie i okazjonalni przeciwnicy w narodowym socjalizmie. Po 1945 roku ci protestanccy aktywiści przekształcili dawne symbole religijne, a także własną historię pod nazizmem, aby wyobrazić sobie protestanckie dziedzictwo Niemiec jako skarbnicę wartości demokratycznych. Odegrali kluczową rolę w rozszerzeniu praw konstytucyjnych Niemców Zachodnich, nawet uprzedzając otwarcie rozliczenia z nazistowską przeszłością.

Drugi projekt na wczesnym etapie rozwoju będzie analizował, w jaki sposób niemieckojęzyczni Europejczycy wyobrażali sobie i interweniowali w konfliktach o sporne terytoria w dwudziestowiecznym świecie. My research explores how Germans projected experiences of territorial conflict and ethnic cleansing in Central Europe to shape modern international law. I also work in modern European intellectual history, most recently publishing the first English-language review of Jürgen Habermas’s This Too a History of Philosophy.

My teaching fields include modern European and German history Nazi Germany and the Holocaust European intellectual and cultural history and histories of genocide, war crimes, and human rights.


Characteristics and performance

MB 130 A MB 131 MB 133 MB 134 Initial Project MB 134 MB 134 MB 135 MB 136
Silnik G&R 14 Kdrs G&R 14 N 10/11 Hispano 14 Aa G&R 14 P G&R 14 N 48/49 G&R 14 R2/3 G&R 14 M 6/7 G&R 14 N ou 14 P
Power (hp) 2X 760 2 X 910 2 X 1100 2 x 1250 2 x 1015 2 x 1180 4 x 710 2 X 950 | 2 x 1250
Wing span (m) 18,84 20,30 20,27 20,82 21,47 21,47 21,28 20,82
Length (m) 15,56 17,85 17,85 15,25 16,077 16,077 15,44 15,10
Height (m) 5,8 4,10 3,60 4,30 4,30 4,30 3,91
Wing area (m2) 52,05 54 57 61,5 61,5 60,6 57
Empty weight (kg) 6050 5400 5417 5967 5840 6200
Gross weight (kg) 6570 8526 9064 9210 8825 10275 9933 9165
Max speed (km/h) 340 385 435 500 520 565 500 410
Absolute ceiling (m) 7100 9000 10000 7000
Cruise speed (km/h) 425 442 480 425 350
Range (km) (with 900kg bomb load) 1200 2050 2200 2700 2200 2000 2000

Ferdinand Bloch-Bauer

Ferdinand Bloch-Bauer (* 16. August 1864 in Prag † 13. November 1945 in Zürich gebürtig Ferdinand Bloch) war ein österreichisch-tschechischer Zuckerfabrikant und Kunstliebhaber.

Ferdinand Bloch wurde 1864 als Sohn des j࿍ischen Prager Zuckerfabrikanten David Bloch (1819�) geboren. Er besuchte die Handelsakademie in Prag und arbeitete sodann im Familienbetrieb, der unter seiner Leitung zu einem europäischen Großunternehmen expandierte. Heirat mit Adele Bauer und Freundschaft mit Klimt[Bearbeiten]

Adele Bauer von Gustav Klimt

Schloss Panenské Bᖞ៪ny (deutsch: Jungfern-Breschan) bei Prag

zeitweise Wohnort in Wien, Elisabethstra෾ 18 1899 lernte Ferdinand Bloch im Alter von 35 Jahren die 18-jährige Adele Bauer, Tochter von Moritz Bauer (1840�), Generaldirektor des Wiener Bankvereins und Präsident der Orientbahnen, kennen. Noch im Dezember des Jahres heirateten die beiden. Ihre Ehe blieb jedoch kinderlos, da Adele zwei Totgeburten erlitt und ihr drittes Kind zwei Tage nach der Geburt starb. Bei der Eheschließung entschied das Paar, ab nun gemeinsam den Familiennamen Bloch-Bauer zu tragen. Ferdinand Bloch-Bauer und seine Frau waren angesehene Persönlichkeiten des Wiener Fin de siຌle und der österreichischen Ersten Republik. In ihren Räumlichkeiten in der Schwindgasse 10 im 4. Wiener Gemeindebezirk Wieden und später in der Elisabethstra෾ 18 in der Inneren Stadt verkehrten Persönlichkeiten aus Politik, Wirtschaft und Kultur wie Karl Renner, Julius Tandler und Stefan Zweig, mit denen besonders die intellektuell äu෾rst regsame und der Sozialdemokratie zugeneigte Adele Bloch-Bauer intensive Kontakte pflegte. Eine spezielle Beziehung hatte das Paar zu dem österreichischen Maler Gustav Klimt, für den Adele häufig Modell stand und den Ferdinand finanziell unterstützte. Im Palais der Familie Bloch-Bauer in der Elisabethstra෾ befanden sich diverse Bilder von Klimt wie Adele Bloch-Bauer I oder Apfelbaum I, die von Ferdinand Bloch-Bauer in Auftrag gegeben worden waren. 1909 erwarb Bloch-Bauer das Gut Jungfern Breschan in Böhmen, auf dem er im Unteren Schloss seine Kunstsammlungen unterbrachte. Nach dem Zerfall der Donaumonarchie optierte er 1918/19 für die tschechoslowakische Staatsbürgerschaft und führte dieses Gut bei Prag als Hauptwohnsitz. Tod von Adele und Vertreibung[Bearbeiten]

Am 24. Januar 1925 starb Adele Bloch-Bauer an einer Gehirnhautentzündung und bat in ihrem Testament, dass ihr Mann ihre Klimt-Bilder nach seinem Tod der Österreichischen Staatsgalerie vermache. Nach 1945 stützte die Republik Österreich ihren Besitzanspruch auf diesen Passus und behauptete, dass es eine bindende Verfügung enthielt (was sich allerdings aus dem Text nicht herauslesen lässt). Bloch-Bauer gab im Verlassenschaftsverfahren für seine verstorbene Frau an, die gemeinten Bilder seien ohnedies immer sein Eigentum gewesen (implizit: seine Frau habe daher nicht darﲾr verfügen können).

Urnengrab Bloch Bauer in Wien, Feuerhalle Simmering Adeles Wunsch kam Ferdinand Bloch-Bauer teilweise nach und verschenkte bereits vor seinem Tod einige Gemälde. Nach dem 𠇪nschluss“ Österreichs, den Ferdinand auch durch Unterstützung der NS-Gegner abzuwenden versuchte, wurde er von den Nazis vertrieben und musste sein gesamtes Vermögen zur࿌klassen. Sein Besitz in Jungfern Breschan wurde nach der NS-Okkupation der so genannten „Rest-Tschechei“ beschlagnahmt das Untere Schloss war 1939� Sitz des Reichsprotektors für Böhmen und Mähren. Ferdinand Bloch-Bauer floh zun์hst nach Prag, später nach Zürich, wo er am 13. November 1945 verarmt starb. Sein Leichnam wurde, wie von ihm testamentarisch gewünscht, im n์hsten Krematorium verbrannt. Seine Urne wurde später in Wien neben der seiner Frau im Urnenhain der Feuerhalle Simmering, gegenﲾr dem Wiener Zentralfriedhof, bestattet. Das Grab an der Umfassungsmauer existiert noch. Wichtige Gemälde kamen in der NS-Zeit somit ohne Genehmigung Bloch-Bauers schon zu seinen Lebzeiten in die spätere Österreichische Galerie Belvedere. Seine Erben dachten jedoch nicht daran, den NS-Kunstraub, der nach 1945 die Republik begünstigte, hinzunehmen. Rechtsstreit um die Klimt-Gemälde[Bearbeiten]

In seinem Testament erklärte er, dass die Kinder seines Bruders Dr. Gustav Bloch die Bilder bekommen sollten, von denen bis zum Jahr 2011 nur noch seine Nichte Maria Altmann lebte. Es folgte ein jahrzehntelanger Rechtsstreit um die Gemälde zwischen den Erben und der Republik Österreich, der 2006 mit der Restitution der von den Nazis beschlagnahmten Gemälde an Maria Altmann und ihre Miterben endete. Siehe auch: Beschreibung des Rechtsstreites in den Artikeln Adele Bloch-Bauer I, Maria Altmann und Gustav Klimt und in den Weblinks


Zobacz też

Suggested use: Print a copy of this free research checklist, and keep track of the Bloch genealogy resources that you visit. If your web browser does not print the date on the bottom, remember to record it manually. Today is 18/Jun/2021.

To keep track of the latest transcriptions published by Genealogy Today, please follow Illya D'Addezio on Facebook, @illyadaddezio on Twitter, or +IllyaDAddezio on Google+.

Copyright © 1998-2021 Genealogy Today LLC. Wszelkie prawa zastrzeżone.

If you host the Bloch blog or web page, please link to this surname-focused resource. Here's the HTML code for a basic link. Simply cut/paste this code on to your page.