Artykuły

Panama niezależna od Kolumbii - Historia

Panama niezależna od Kolumbii - Historia


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Rewolucja prowadzona przez Philippe'a Jeana Bunau-Varilla, organizatora Panama Canal Company, ogłosiła niezależność Panamy od Kolumbii. Siły morskie USA uniemożliwiły Kolumbijczykom stłumienie buntu. 17 listopada podpisano traktat Hay-Bunau-Varilla między Panamą a USA, dając Amerykanom wyłączne prawa do strefy kanału.

Panama ogłasza niepodległość od Kolumbii

Całe siły kolumbijskie w Panamie i Colon – około 460 ludzi – opuściły Przesmyk na parowcu pocztowym Orinoko, a zatem Departament Panamy znajduje się w rękach rewolucjonistów. Pan Loomis, asystent sekretarza Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie, odbył wczoraj konferencję z prezydentem Rooseveltem. Zapytany po opuszczeniu prezydenta, czy wydanie oficjalnego oświadczenia, które obiecano, oznacza uznanie niepodległości nowego rządu Panamy, odpowiedział (mówi korespondent Reutera) twierdząco. Zasugerował, że rząd Stanów Zjednoczonych prawdopodobnie uznałby de facto rząd, z którym zagraniczni konsulowie mogliby dokonywać bieżących transakcji, dodając, że po wycofaniu się Kolumbii nie byłoby innego rządu, z którym mogliby to robić. Wyraził też opinię, że wkrótce na Przesmyku powstanie stały rząd.

W późniejszej wiadomości korespondent Reutera mówi, że rząd Stanów Zjednoczonych uznał de facto rząd Panamy i poinstruował pana Beaupre, amerykańskiego ministra w Bogocie, aby poinformował rząd kolumbijski, oraz pana Ehrwena, konsula w Panamie. , aby powiadomić o tym nowy rząd Panamy. „Prezydent Roosevelt”, kontynuuje telegram, „z uwagi na więzy przyjaźni, które od dawna istnieją między poszczególnymi narodami, najgorliwiej nakazuje rządom Kolumbii i Panamy pokojowe rozstrzygnięcie kwestii między nimi. Prezydent utrzymuje, że Stany Zjednoczone są związane nie tylko traktatem, ale interesem cywilizacji, aby pokojowy ruch świata przez Przesmyk nie był już dłużej zakłócany przez ciągłe następstwa niepotrzebnych i marnotrawnych wojen domowych”. Dalej wyjaśniono, że obecnie dokonane „uznanie” ma „charakter biznesowy” i że pełne uznanie polityczne nastąpi we właściwym czasie, gdy nowy rząd przyjmie bardziej regularną formę. Następnie negocjacje zostaną otwarte przez Stany Zjednoczone w sprawie budowy kanału.

Nasz nowojorski korespondent, telegrafując wczoraj wieczorem, powiedział: - Wśród konserwatywnych ludzi panuje przekonanie, że Waszyngton wykazał się nieprzyzwoitym pośpiechem, uznając tak zwaną Republikę Panamy. Anglia miała znacznie silniejsze argumenty za uznaniem Konfederacji Południowej. Najbardziej ubolewa się nad wulgarnością, interesem najemników wpływającym na całą transakcję. Nawet nalot Jamesona mógłby przynajmniej udawać, że ma humanitarny cel, podczas gdy nie da się ukryć faktu, że obecne przedsięwzięcie ma charakter czysto komercyjny.

Redakcyjny
Wiadomości, które napłynęły z Przesmyku Panamskiego od czasu ogłoszenia powstania w mieście, sugerują, że ruch był inspirowany przez agentów amerykańskich. Można zakładać, że rząd w Waszyngtonie zachował swoje zobowiązania, a jego odpowiedzialność nominalnie nie była zaangażowana, ale zdecydowanie ingerował między powstańcami a rządem kolumbijskim, a powstańcy musieli prawie na pewno wiedzieć, że tak się stanie… Fakty naprawdę oznaczają, że że rząd Stanów Zjednoczonych, pożądając terytorium Kanału i niezdolny do kontrolowania go na mocy traktatu, oderwał je siłą od Kolumbii.


Krótka historia Panamy

Pierwsi ludzie żyli w Panamie około 11 000 pne. Do 2500 pne nauczyli się wytwarzać ceramikę, a później ludzie z tego regionu handlowali z innymi tak daleko na północ, jak Meksyk i tak daleko na południe, jak Peru.

Pierwszym Europejczykiem, który wylądował w Panamie był Hiszpan Rodrigo Galvan de Bastidas w 1501 roku. Pierwsza hiszpańska osada w Panamie powstała w 1510 roku. Następnie 25 września 1513 roku Vasco Nunez de Balboa został pierwszym Europejczykiem, który zobaczył Ocean Spokojny (który nazwał Morze Południowe i które twierdził dla Hiszpanii). Następnie w 1519 Pedro Arias de Avila założył Panama City.

Tymczasem rdzenni mieszkańcy zostali zdziesiątkowani przez europejskie choroby, na które nie mieli odporności. Ocaleni zostali zniewoleni. Hiszpanie wprowadzili rodzaj systemu feudalnego, w którym rdzenni mieszkańcy byli zmuszani do pracy na majątkach.

Kiedy Pizarro podbił Inków w 1533 roku, Panama stała się punktem tranzytowym dla złota w drodze z Peru do Hiszpanii. Szlachetny metal został wywieziony drogą lądową przez muły z wybrzeża Pacyfiku do wybrzeża Atlantyku.

Jednak wielkie bogactwa w okolicy przyciągnęły uwagę Anglików. W 1572 Francis Drake najechał Nombre de Dios. W 1671 roku Walijczyk Henry Morgan spalił Panama City. Odbudowano go w nowym miejscu kilka kilometrów dalej w 1673 roku. Ostatecznie w 1746 roku zmieniono szlak skarbów. Odtąd był zabierany drogą morską wokół Przylądka Horn.

Panama uniezależniła się od Hiszpanii 28 listopada 1821 r. Początkowo Panama była częścią superpaństwa zwanego Gran Colombia, które składało się z Panamy, Kolumbii, Ekwadoru, Peru, Boliwii i Wenezueli. Jednak Wielka Kolumbia wkrótce się rozpadła, ale Panama pozostała połączona z Kolumbią.

W 1846 roku Stany Zjednoczone wynegocjowały traktat o budowie linii kolejowych przez Panamę. Nowa linia kolejowa przez Przesmyk została ukończona w 1855 roku. Francuzi podjęli pierwszą próbę przekopania kanału przez Panamę. Prace nad systemem rozpoczęły się w 1881 roku, ale firma zbankrutowała w 1889 roku.

W latach 1899-1902 w Kolumbii toczyła się wojna domowa (włączając w to Panamę). Nazywało się to Wojną Tysiąca Dni.

3 listopada 1903 Panama, zachęcona przez USA, uniezależniła się od Kolumbii. Prezydent Theodore Roosevelt chciał wykopać kanał przez Panamę. USA podpisały traktat z Panamą dający im suwerenne prawa do strefy kanału. Prace nad kanałem rozpoczęto w 1904 roku. Do Panamy przywieziono ogromną siłę robotników migrujących z wielu różnych krajów i wielu z nich zmarło na choroby takie jak żółta febra. Niemniej jednak 7 stycznia 1914 roku pierwszy statek przepłynął Kanał Panamski. Kanał Panamski został oficjalnie otwarty przez prezydenta Woodrowa Wilsona w dniu 12 lipca 1920 r.

Później Panama była oligarchią rządzoną przez wiele bogatych rodzin.

Nowy traktat między USA a Panamą został podpisany w 1936 roku, ale rosła niechęć do praw USA do strefy kanału. Wreszcie 9 stycznia 1964 r. w Panamie doszło do zamieszek studentów. W zamieszkach zginęło 20 osób. (9 stycznia jest teraz dniem męczenników w Panamie.)

Następnie w 1968 roku zamach stanu obalił wybranego prezydenta Arnulfo Ariasa. Następnie generał Omar Torrijos został przywódcą Panamy. W 1977 roku udało mu się przekonać prezydenta Cartera do podpisania traktatu, który dawał Panamie pełną kontrolę nad kanałem do 31 grudnia 1999 roku.

Torrijos zginął w katastrofie lotniczej w 1981 roku. W 1983 roku zastąpił go Manuel Noriega. Noriega wprowadził represyjny reżim. Jednak stosunki z USA uległy pogorszeniu. W 1987 roku USA rozpoczęły sankcje gospodarcze. Następnie w 1988 Noriega został oskarżony w USA o narkotyki. W 1989 roku w Panamie odbyły się wybory prezydenckie, które wygrał Guillermo Endara. Noriega po prostu unieważnił wyniki wyborów.

Wreszcie 20 grudnia 1989 r. USA najechały Panamę. Zbombardowali Panama City. Jednak 25 grudnia 1989 Noriega schronił się w ambasadzie Watykanu. Został schwytany w styczniu 1990 roku.

Tymczasem Guillermo Endara, zwycięzca wyborów z 1989 roku, został prezydentem Panamy. W 1994 roku został zastąpiony przez Ernesto Pereza Balladaresa. Następnie w 1999 roku Mireya Moscoso została pierwszą kobietą prezydentem Panamy.

Również w 1999 roku Kanał Panamski został przekazany Panamie. W 2004 roku prezesem został Martin Torrijos. Następnie w 2009 roku Ricardo Martinelli został prezydentem Panamy. W latach 2007-2016 nowy projekt poszerzył Kanał Panamski.

Dziś Panama jest szybko rozwijającym się krajem i ma przed sobą świetlaną przyszłość. W 2018 roku populacja Panamy wynosiła 4,1 miliona. Populacja Panama City wynosi 880 000.

miasto Panama


Historia Panamy (1821-1903)

Panama pozostała twierdzą i placówką rojalistów do 1821 (roku rewolucji Panamy przeciwko Hiszpanii). Miasto Panama natychmiast zainicjowało plany ogłoszenia niepodległości, ale miasto Los Santos zapobiegło temu posunięciu, ogłaszając 10 listopada 1821 r. wolność od Hiszpanii. Akt ten przyspieszył spotkanie w Panamie 28 listopada, które jest obchodzone jako oficjalna data niepodległości . Rozpoczęła się dyskusja na temat tego, czy Panama powinna pozostać częścią Kolumbii (wówczas obejmującą zarówno obecny kraj, jak i Wenezuelę), czy też zjednoczyć się z Peru. Biskup Panamy, rodowity Peruwiańczyk, który zdawał sobie sprawę z powiązań handlowych, jakie można było nawiązać z jego krajem, opowiedział się za tym drugim rozwiązaniem, ale został odrzucony. Trzeci możliwy sposób postępowania, unia z Meksykiem zaproponowana przez emisariuszy tego kraju, została odrzucona.

W ten sposób Panama stała się częścią Kolumbii, która podlegała wówczas konstytucji Cucuta z 1821 r. i została wyznaczona jako departament z dwiema prowincjami, Panamą i Veraguas. Wraz z dodaniem Ekwadoru do wyzwolonego obszaru, cały kraj stał się znany jako Wielka Kolumbia. Panama wysłała siłę 700 ludzi, aby dołączyli do Simóna Bolivara w Peru, gdzie trwała peruwiańska wojna o niepodległość.

Zakończenie działań wojennych przeciwko rojalistom w 1824 roku nie przyniosło spokoju w Wielkiej Kolumbii. Konstytucja, którą Bolívar przygotował dla Boliwii, została przez niego zaproponowana do przyjęcia w Wielkiej Kolumbii. Kraj był podzielony głównie z powodu propozycji, by prezydent służył dożywotnio. Prezydent nie byłby odpowiedzialny przed władzami ustawodawczymi i miałby uprawnienia do wyboru swojego wiceprzewodniczącego. Inne przepisy, na ogół centralistyczne w swych tendencjach, były dla niektórych odrażające, podczas gdy nieliczni pragnęli monarchii. Panama uniknęła przemocy zbrojnej w kwestii konstytucyjnej, ale dołączyła do innych regionów, składając petycję do Bolívara o przejęcie władzy dyktatorskiej do czasu zwołania konwencji. Panama ogłosiła zjednoczenie z Gran Kolumbią jako „państwo hanzeatyckie”, tj. jako autonomiczny obszar ze specjalnymi przywilejami handlowymi do czasu zwołania konwencji.

W 1826 roku Bolívar uhonorował Panamę, wybierając ją na miejsce zjazdu niedawno wyzwolonych kolonii hiszpańskich. Wielu przywódców rewolucji w Ameryce Łacińskiej uważało utworzenie jednego rządu dla byłych kolonii hiszpańskich za naturalną kontynuację wypędzenia półwyspy. Zarówno José de San Martín, jak i Francisco de Miranda zaproponowali utworzenie jednej rozległej monarchii rządzonej przez cesarza wywodzącego się z Inków. Jednak Bolívar był tym, który podjął najpoważniejszą próbę zjednoczenia hiszpańskich republik amerykańskich.

Chociaż liga lub konfederacja przewidziana przez Bolívara miała sprzyjać błogosławieństwu wolności i sprawiedliwości, głównym celem było zabezpieczenie niezależności byłych kolonii przed ponownymi atakami Hiszpanii i jej sojuszników. W tym przedsięwzięciu Bolívar szukał ochrony Wielkiej Brytanii. Niechętnie zapraszał przedstawicieli Stanów Zjednoczonych, nawet w charakterze obserwatorów, na zjazd pełnomocników, aby ich współpraca nie zagrażała pozycji ligi z Brytyjczykami. Co więcej, Bolívar uważał, że neutralność Stanów Zjednoczonych w wojnie między Hiszpanią a jej byłymi koloniami sprawi, że ich reprezentacja będzie nieodpowiednia. Ponadto niewolnictwo w Stanach Zjednoczonych byłoby przeszkodą w dyskusji na temat zniesienia afrykańskiego handlu niewolnikami. Bolívar jednak zgodził się, gdy rządy Kolumbii, Meksyku i Ameryki Środkowej zaprosiły Stany Zjednoczone do wysłania obserwatorów.

Pomimo rozległych implikacji Doktryny Monroe, prezydent John Quincy Adams – decydując się na wysłanie delegatów na konferencję w Panamie – nie był skłonny zobowiązać Stanów Zjednoczonych do obrony swoich południowych sąsiadów. Adams polecił swoim delegatom powstrzymanie się od udziału w obradach dotyczących bezpieczeństwa regionalnego i podkreślenie dyskusji o neutralności morskiej i handlu. Niemniej jednak wielu członków Kongresu Stanów Zjednoczonych sprzeciwiało się uczestnictwu w każdych warunkach. Do czasu zatwierdzenia udziału delegacja nie miała czasu na dotarcie na konferencję. Brytyjczycy i Holendrzy wysłali nieoficjalnych przedstawicieli.

W Kongresie Panamskim, który zwołano w czerwcu i odroczono w lipcu 1826 r., wzięły udział cztery stany amerykańskie — Meksyk, Ameryka Środkowa, Kolumbia i Peru. Traktat Unii, Ligi i Konfederacji Wieczystej sporządzony na tym zjeździe zobowiązywał wszystkie strony do wzajemnej obrony i pokojowego rozwiązywania sporów. Co więcej, ponieważ niektórzy obawiali się, że elementy monarchiczne sympatyzujące z Hiszpanią i jej sojusznikami mogą odzyskać kontrolę nad jedną z nowych republik, traktat zawierał postanowienie, że jeśli państwo członkowskie zasadniczo zmieni swoją formę rządów, zostanie wykluczone z konfederacji i będzie mogło być ponownie przyjmowane tylko za jednomyślną zgodą wszystkich pozostałych członków.

Traktat został ratyfikowany tylko przez Kolumbię i nigdy nie wszedł w życie. Bolívar, po kilku daremnych próbach ustanowienia pomniejszych federacji, na krótko przed śmiercią w 1830 roku oświadczył, że „Ameryką nie da się rządzić ci, którzy służyli rewolucji, orali morze”. Pomimo rozczarowania nie widział jednak ochrony Stanów Zjednoczonych jako substytutu uzgodnień dotyczących zbiorowego bezpieczeństwa między państwami hiszpańskojęzycznymi. W rzeczywistości przypisuje mu się to, że powiedział: „Stany Zjednoczone wydają się być przeznaczone przez Opatrzność do nękania Ameryki nieszczęściem w imię Wolności”.

Trzy nieudane próby oddzielenia przesmyku od Kolumbii miały miejsce w latach 1830–1840. Pierwszą podjął pełniący obowiązki gubernatora Panamy, który sprzeciwiał się polityce prezydenta, ale przywódca Panamy za namową Bolívara przywrócił departament Panamy, a następnie jego łożu śmierci. Drugą próbą separacji był plan niepopularnego dyktatora, który wkrótce został obalony i stracony. Trzecia secesja, odpowiedź na wojnę domową w Kolumbii, została ogłoszona przez zgromadzenie ludowe, ale reintegracja nastąpiła rok później.

Jeszcze zanim Stany Zjednoczone zdobyły Kalifornię po wojnie meksykańsko-amerykańskiej (1846-1848), wielu zmierzających do Kalifornii korzystało z przesmyku zamiast długiej i niebezpiecznej trasy wozów przez rozległe równiny i surowe pasma górskie. Odkrycie złota w 1848 roku znacznie zwiększyło ruch. W 1847 roku grupa nowojorskich finansistów zorganizowała Panama Railroad Company. Firma ta uzyskała wyłączną koncesję Kolumbii na budowę przeprawy, która może być drogą, koleją, rzeką lub kombinacją. Po badaniach wybrano linię kolejową, aw 1850 r. uzyskano nowy kontrakt z taką specyfikacją. Tory kolejowe biegły zasadniczo wzdłuż linii obecnego kanału. Pierwszy pociąg z Atlantyku na Pacyfik kursował po ukończonym torze 28 stycznia 1855 roku.

Gorączka złota, jeszcze przed ukończeniem budowy kolei, przywróciła dobrobyt Panamie. W latach 1848-1869 przez przesmyk od Atlantyku do Pacyfiku przeszło około 375 000 osób, a 225 000 w przeciwnym kierunku. Ceny żywności i usług były znacznie zawyżone, co przyniosło ogromne zyski z posiłków i zakwaterowania.

Kolej stworzyła także nowe miasto i port na atlantyckim końcu linii. Miasto, które natychmiast powstało, aby pomieścić biura kolejowe, magazyny, doki i sklepy oraz pomieścić zarówno pracowników kolei, jak i pasażerów, wkrótce stało się i pozostaje drugim co do wielkości w kraju. Obywatele Stanów Zjednoczonych nazwali go Aspinwall, na cześć jednego z założycieli Panama Railroad Company, ale Panamczycy ochrzcili go Colón, na cześć Kolumba. Obie nazwy były używane przez wiele lat, ale ponieważ Panamczycy upierali się, że takie miejsce jak Aspinwall nie istnieje i odmawiali dostarczania przesyłek zaadresowanych w ten sposób, dominowała nazwa Colón.

Gorączka złota i kolej sprowadziły na przesmyk także „Dziki Zachód” Stanów Zjednoczonych. Czterdziestu dziewiątek stanowili zwykle grupę niesfornych, zwykle znudzonych w oczekiwaniu na statek do Kalifornii, często pijany i często uzbrojony. Wielu przejawiało także uprzedzenia na granicy pogardy dla innych ras i kultur. Najpoważniejszym zderzeniem ras i kultur tego okresu był tzw. zamieszki arbuzowe z 1856 r., w których zginęło co najmniej szesnaście osób.

W 1869 roku w Stanach Zjednoczonych ukończono budowę Pierwszej Kolei Transkontynentalnej. Ten rozwój zmniejszył ruch pasażerski i towarowy przez przesmyk i zmniejszył ilość złota i srebra przewożonego na wschód. Jednak w szczytowym okresie gorączki złota, w latach 1855-1858, tylko jedna dziesiąta zwykłego ładunku handlowego była przeznaczona lub pochodziła z Kalifornii. Saldo dotyczyło handlu Ameryki Północnej z Europą i Azją. Spółka kolejowa, ze względu na wyjątkowo wysoki zwrot z kapitalizacji, który nigdy nie przekroczył 7 mln USD, wypłaciła w sumie prawie 38 mln USD dywidend w latach 1853-1905. Panama otrzymała 25 000 USD z kolumbijskiej renty i skorzystała z przejściowego handlu i części napływu kapitału.

Przez cały XIX wiek rządy i prywatni inwestorzy w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji sporadycznie okazywali zainteresowanie budową kanału na półkuli zachodniej. Rozważano kilka miejsc, ale od samego początku najwięcej uwagi poświęcono tym w Nikaragui i Panamie. Prezydent Andrew Jackson wysłał Charlesa A. Biddle'a jako swojego emisariusza w latach 30. XIX wieku, aby zbadał obie trasy, ale projekt został przerwany, gdy Biddle porzucił swoją misję rządową i zamiast tego negocjował z kolumbijskimi kapitalistami prywatne ustępstwa.

Mimo to Kolumbia nadal wyrażała zainteresowanie negocjacjami ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie budowy kanału. W 1846 r. podpisano traktat między dwoma krajami. Traktat zniósł istniejące restrykcyjne taryfy celne i dał Stanom Zjednoczonym i ich obywatelom prawo swobodnego tranzytu osób i towarów każdą drogą lub kanałem, który mógłby zostać zbudowany w przesmyku. Ponadto Stany Zjednoczone zagwarantowały neutralność przesmyku i suwerenność Kolumbii nad nim, mając na względzie zapewnienie nieprzerwanego tranzytu przez okres obowiązywania traktatu, który miał wynosić dwadzieścia lat lub tak długo, jak strony nie zgłoszą wezwania do zmiany to. Nazywany traktatem Mallarino-Bidlack z 1846 r., został faktycznie ratyfikowany i wszedł w życie w 1848 r.

Ponieważ interesy kanałowe Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych nadal się ścierały, szczególnie w Nikaragui, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone starały się złagodzić napięcia, zawierając traktat Clayton-Bulwer z 1850 r. Rządy uzgodniły wyraźnie, że żadne z nich nie nabędzie praw do ani zbudować kanał nikaraguański bez udziału drugiej strony. Ta ogólna zasada została rozszerzona na każdy kanał lub linię kolejową w Ameryce Środkowej, w tym przesmyk Tehuantepec w Meksyku i Panamie. W efekcie, skoro żaden rząd nie chciał ani nie był w stanie założyć kanału, traktat był na razie instrumentem neutralności.

Próba Kolumbii, by przyciągnąć zainteresowanie kanałami, w końcu zwróciła uwagę Francuzów na Panamę. Po kilku sondażach uzyskano koncesję na wyłączność w Kolumbii, a w 1879 r. utworzono spółkę, która miała zbudować kanał na poziomie morza wzdłuż trasy kolejowej. Firmą kierował Ferdinand de Lesseps, znany z Kanału Sueskiego. Warunki koncesji wymagały ukończenia w ciągu dwunastu lat, z możliwością przedłużenia o sześć lat według uznania Kolumbii. Dzierżawa trwała dziewięćdziesiąt lat i była zbywalna, ale nie na żaden inny rząd. Firma zakupiła również większość akcji Panama Railroad Company, która jednak nadal była zarządzana przez Amerykanów.

Uroczyste rozpoczęcie prac zainscenizował de Lesseps 1 stycznia 1880 roku, ale poważne prace ziemne rozpoczęły się dopiero w następnym roku. W miarę postępu prac inżynierowie uznali, że kanał na poziomie morza jest niewykonalny. De Lesseps, promotor, ale nie inżynier, nie dał się przekonać, dopóki prace nie trwały sześć lat. Właściwe prace przy kanale śluzowym rozpoczęły się dopiero pod koniec 1888 roku, kiedy to firma znalazła się w poważnych tarapatach finansowych. W szczytowym okresie swojej działalności firma zatrudniała około 10 000 pracowników.

De Lesseps musiał zmagać się nie tylko z wrogami, którzy utrudniali finansowanie, rozsiewając pogłoski o upadkach i zrzucając na rynek akcje i obligacje, ale także z przekupnymi francuskimi politykami i biurokratami, którzy żądali dużych łapówek za zatwierdzenie emisji papierów wartościowych. Jego starania o skłonienie francuskiego rządu do zagwarantowania jego obligacji zostały zablokowane przez Stany Zjednoczone, ponieważ takie działanie doprowadziłoby do kontroli rządu z naruszeniem Doktryny Monroe. Efektem końcowym w styczniu 1889 roku było wyznaczenie syndyka masy upadłości do likwidacji spółki, po czym wszelkie prace ustały.

Pomimo katastrofalnego doświadczenia finansowego francuskiej firmy, około dwóch piątych prac wykopaliskowych niezbędnych do budowy kanału zostało ukończonych. Wiele budynków kwatery głównej i szpitala zostało ukończonych. Część maszyn pozostawionych na miejscu nadawała się później do użytku, a linia kolejowa została utrzymana. Inną spuścizną po bankructwie francuskiej firmy była duża siła robocza, obecnie bezrobotna, głównie czarni z Antyli. Ponad połowa została repatriowana, ale tysiące pozostały, z których wielu ostatecznie pracowało nad kanałem Stanów Zjednoczonych.

W drugiej połowie XIX wieku gwałtowne starcia między zwolennikami partii liberalnej i konserwatywnej w Kolumbii pozostawiły sprawy przesmyku w ciągłym zamieszaniu. Samorząd lokalny dla departamentu Panamy został rozszerzony, gdy rządzili liberałowie, a wycofany, gdy przeważyli konserwatyści. Kościół katolicki został rozwiązany przez liberałów i ponownie ustanowiony przez konserwatystów. Losy miejscowych partyzantów rosły i spadały gwałtownie, często gwałtownie.

Według jednego z szacunków, w tym okresie doszło do czterdziestu administracji departamentu panamskiego, pięćdziesięciu zamieszek i buntów, pięciu prób secesji i trzynastu interwencji Stanów Zjednoczonych, działających zgodnie z postanowieniami traktatu Bidlack-Mallarino. Starcia partyzanckie i zagraniczna interwencja zaostrzyły antagonizmy rasowe i problemy gospodarcze oraz nasiliły pretensje do centralnego rządu Kolumbii.

W latach 1863-1886 przesmyk miał dwudziestu sześciu prezydentów. Zamach stanubunty i przemoc były niemal nieustanne, inscenizowane przez oddziały rządu centralnego, przez lokalnych obywateli przeciwko centralnie narzucanym edyktom i przez frakcje pozbawione władzy. Chaotyczne warunki panujące w federalistycznej konstytucji z 1863 r. doprowadziły do ​​wyboru Rafaela Núñeza na prezydenta Kolumbii w 1884 r., wspieranego przez koalicję umiarkowanych liberałów i konserwatystów. Núñez wezwał wszystkie frakcje do wzięcia udziału w nowym zgromadzeniu konstytucyjnym, ale jego prośba spotkała się z zbrojną rewoltą radykalnych liberałów.

Na początku 1885 r. miał miejsce kryzys panamski w 1885 r. Bunt kierowany przez radykalnego liberalnego generała i skupiony w Panamie przekształcił się w walkę trójstronną. Colon został praktycznie zniszczony. Siły amerykańskie wylądowały na prośbę rządu kolumbijskiego, ale było już za późno, by uratować miasto przed spaleniem. Miliony dolarów roszczenia zostały złożone przez firmy i obywateli Stanów Zjednoczonych, Francji i Wielkiej Brytanii, ale Kolumbia z powodzeniem przyznała się do braku odpowiedzialności.

Dodatkowe siły morskie Stanów Zjednoczonych zajęły zarówno Colón, jak i Panama City oraz strzegły linii kolejowej, aby zapewnić nieprzerwany tranzyt, dopóki siły kolumbijskie nie wylądowały w celu ochrony linii kolejowej. Nowa konstytucja z 1886 r. ustanowiła Republikę Kolumbii jako państwo unitarne, z departamentami wyraźnie podporządkowanymi rządowi centralnemu. Panama została wyróżniona jako podmiot podlegający bezpośredniej władzy rządu. Konsul generalny Stanów Zjednoczonych poinformował, że trzy czwarte Panamczyków chciało niepodległości od Kolumbii i zbuntowałoby się, gdyby mogli zdobyć broń i być pewnymi wolności od interwencji Stanów Zjednoczonych.

Panama została wciągnięta w wojnę tysiącdniową w Kolumbii (1899–1902) przez zbuntowanych radykalnych liberałów, którzy schronili się w Nikaragui. Podobnie jak w pozostałej części Kolumbii, opinie w Panamie były podzielone, a bunty na południowym zachodzie prawie nie zostały stłumione, gdy liberałowie z Nikaragui najechali region wybrzeża Pacyfiku i prawie zdołali zdobyć Panama City w połowie 1900 roku. Losy wojny były różne i chociaż lokalny rozejm zapewnił zwolennikom rządu kolumbijskiego tymczasowe bezpieczeństwo w regionie Panama-Colón, rebelianci kontrolowali cały przesmyk. Tymczasem na początku 1902 rebelianci zostali pokonani w większości właściwej Kolumbii. W tym momencie rząd kolumbijski zwrócił się do Stanów Zjednoczonych o interwencję i doprowadzenie do zawieszenia broni w Panamie, które zostało zorganizowane na pokładzie USS Wisconsin w Zatoce Panamskiej w 1902 roku.

Przez cały okres zamieszek Stany Zjednoczone były zainteresowane budową kanału przez Nikaraguę lub Panamę. Przeszkoda w realizacji tego celu została pokonana w grudniu 1901 r., kiedy Stany Zjednoczone i Wielka Brytania podpisały traktat Hay-Pauncefote. Traktat ten unieważnił postanowienia traktatu Clayton-Bulwer z 1850 roku i oznaczał brytyjską akceptację kanału zbudowanego wyłącznie przez lub pod auspicjami Stanów Zjednoczonych z gwarancjami neutralności.

Operacje morskie podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej (1898–1901) przekonały prezydenta USA Theodore'a Roosevelta, że ​​Stany Zjednoczone muszą kontrolować kanał gdzieś na półkuli zachodniej. Kulminacją tego zainteresowania była ustawa Spoonera z 29 czerwca 1902 r. przewidująca kanał przez przesmyk panamski oraz traktat Hay–Herrán z 22 stycznia 1903 r., na mocy którego Kolumbia wyraziła zgodę na taki projekt w postaci 100 -roczna dzierżawa na obszarze o szerokości 10 km. Traktat ten nie został jednak ratyfikowany w Bogocie, a Stany Zjednoczone, zdeterminowane do budowy kanału przez przesmyk, intensywnie wspierały panamski ruch separatystyczny.

W lipcu 1903 r., kiedy kurs wewnętrznej kolumbijskiej opozycji wobec traktatu Hay–Herrán stał się oczywisty, w Panamie powstała junta rewolucyjna. Na czele junty stanął José Augustin Arango, prawnik Panama Railroad Company. Manuel Amador Guerrero i Carlos C. Arosemena służyli w juntie od samego początku, a pięciu innych członków, wszyscy z wybitnych rodzin panamskich, zostało dodanych. Arango uważano za mózg rewolucji, a Amador był aktywnym przywódcą junty.

Dzięki pomocy finansowej zorganizowanej przez Philippe'a Bunau-Varilla, obywatela francuskiego reprezentującego interesy firmy Lessepsa, rdzenni przywódcy panamscy spiskowali, aby wykorzystać zainteresowanie Stanów Zjednoczonych nowym reżimem na przesmyku. W październiku i listopadzie 1903 r. rewolucyjna junta, pod opieką sił morskich Stanów Zjednoczonych, przeprowadziła udane powstanie przeciwko rządowi kolumbijskiemu. Działając, paradoksalnie, na mocy traktatu Mallarino-Bidlack z 1846 r. między Stanami Zjednoczonymi a Kolumbią – który przewidywał, że siły amerykańskie mogą interweniować w przypadku zamieszek na przesmyku w celu zagwarantowania kolumbijskiej suwerenności i otwartego tranzytu przez przesmyk – Stany Zjednoczone zapobiegły siły kolumbijskie z przejścia przez przesmyk do Panama City, aby stłumić powstanie.

Prezydent Roosevelt uznał nową juntę panamską jako de facto rząd 6 listopada 1903 r., 13 listopada 1903 r. uznanie de iure nastąpiło 13 listopada. Pięć dni później Bunau-Varilla, jako przedstawiciel dyplomatyczny Panamy (rolę, którą nabył dzięki pomocy finansowej dla rebeliantów ) zawarł Konwencję o Kanale Isthmian z Sekretarzem Stanu Johnem Hay w Waszyngtonie. Bunau-Varilla nie mieszkał w Panamie przez siedemnaście lat przed incydentem i nigdy nie wrócił. Niemniej jednak, mieszkając w hotelu Waldorf-Astoria w Nowym Jorku, napisał deklarację niepodległości i konstytucji Panamy oraz zaprojektował flagę panamską. Patrioci istmiscy byli szczególnie urażeni pośpiechem, z jakim Bunau-Varilla zawarła traktat, wysiłkiem częściowo zaprojektowanym, aby wykluczyć wszelkie zastrzeżenia, jakie mogłaby zgłosić przybywająca delegacja panamska. Niemniej jednak Panamczycy, nie mając widocznej alternatywy, ratyfikowali traktat 2 grudnia, a zatwierdzenie przez Senat Stanów Zjednoczonych nastąpiło 23 lutego 1904 r.

Prawa przyznane Stanom Zjednoczonym w tzw. Traktacie Hay–Bunau–Varilla były rozległe. Obejmowały one dotację „na wieczne użytkowanie, okupację i kontrolę” szesnastokilometrowego pasa terytorium i rozszerzenie trzech mil morskich w morze od każdego terminalu „na budowę, konserwację, eksploatację, urządzenia sanitarne i ochrona” kanału przesmykowego.

Co więcej, Stany Zjednoczone były uprawnione do nabywania dodatkowych obszarów ziemi lub wody niezbędnej do operacji na kanałach i posiadały możliwość korzystania z wybitnej domeny w Panama City. Na tym terytorium Waszyngton uzyskał „wszystkie prawa, władzę i władzę (...), które Stany Zjednoczone posiadałyby i wykonywałyby, gdyby były suwerenem (...) z całkowitym wyłączeniem” Panamy.

Republika Panamy stała się de facto protektoratem większego państwa dzięki dwóm postanowieniom, na mocy których Stany Zjednoczone zagwarantowały niezależność Panamy i otrzymały w zamian prawo do interwencji w sprawy wewnętrzne Panamy. Za uzyskane prawa Stany Zjednoczone miały zapłacić sumę 10 mln USD oraz rentę, począwszy od 9 lat po ratyfikacji, w wysokości 250 000 USD w złotych monetach. Stany Zjednoczone nabyły również prawa i nieruchomości francuskiej firmy zajmującej się kanałami za 40 mln USD.

Kolumbia była wówczas najostrzejszym krytykiem polityki Stanów Zjednoczonych. Traktat pojednawczy ze Stanami Zjednoczonymi, przewidujący odszkodowanie w wysokości 25 mln USD, został ostatecznie zawarty między tymi dwoma krajami w 1921 r. i wreszcie do 1922 r. Jak na ironię, tarcia wynikające z wydarzeń z 1903 r. były największe między Stanami Zjednoczonymi a Panamą. Pojawiły się poważne spory dotyczące praw przyznanych Stanom Zjednoczonym na mocy traktatu z 1903 r. i konstytucji panamskiej z 1904 r. Następnie rząd Stanów Zjednoczonych zinterpretował te prawa w taki sposób, że Stany Zjednoczone mogą sprawować całkowitą suwerenność we wszystkich sprawach w Strefie Kanału. Panama, chociaż przyznała, że ​​klauzule były niejasne i niejasne, później stwierdziła, że ​​pierwotna koncesja władz dotyczyła tylko budowy, eksploatacji i obrony kanału oraz że nigdy nie zrezygnowano z praw i przywilejów, które nie były konieczne do tych funkcji.


Deklaracja Dnia Niepodległości Panamy: Secesja z Hiszpanii

Aims McGuinness related that the ongoing wars for independence all around Latin America revived Panama’s ports for a while. The Spanish needed an alternative route, since they could not use the trade route out of war-torn Mexico.

But it soon ended when it became clear that Spain has lost its foothold in the continent. And so Panama’s elite, which included merchants and landowners, declared their independence from Spain.

The landmark moment happened first in Villa de los Santos and is remembered every November 10. The struggle reached its climax when it reached Panama City.

There, independence fighters urged Spanish soldiers to lay down their arms and duly succeeded. No blood was spilled in the fight for independence in the capital.

And so Panama Independence Day happened on November 28, 1821.


History of the Panama Canal

The idea of the Panama canal dates back to 1513, when Vasco Núñez de Balboa first crossed the isthmus. The narrow land bridge between North and South America houses the Panama Canal, a water passage between the Atlantic and Pacific Oceans. The earliest European colonists recognized this potential, and several proposals for a canal were made. [1]

By the late nineteenth century, technological advances and commercial pressure allowed construction to begin in earnest. Noted canal engineer Ferdinand de Lesseps led an initial attempt by France to build a sea-level canal. Beset by cost overruns due to the severe underestimation of the difficulties in excavating the rugged Panama land, heavy personnel losses in Panama due to tropical diseases, and political corruption in France surrounding the financing of the massive project, the canal was only partly complete.

Interest in a U.S.-led canal effort picked up as soon as France abandoned the project. Initially, the Panama site was politically unfavorable in the U.S. for a variety of reasons, including the taint of the failed French efforts and the Colombian government's unfriendly attitude towards the U.S. continuing the project. The U.S. first sought to construct a completely new canal through Nicaragua instead.

French engineer and financier Philippe-Jean Bunau-Varilla played a key role in changing U.S. attitudes. Bunau-Varilla had a large stake in the failed French canal company, and stood to make money on his investment only if the Panama Canal was completed. Extensive lobbying of U.S. lawmakers coupled with his support of a nascent independence movement among the Panamanian people led to a simultaneous revolution in Panama and the negotiation of the Hay–Bunau-Varilla Treaty which secured both independence for Panama and the right for the U.S. to lead a renewed effort to construct the canal. Colombia's response to the Panamanian independence movement was tempered by U.S. military presence the move is often cited as a classic example of the era of gunboat diplomacy.

U.S. success hinged on two factors. First was converting the original French sea-level plan to a more realistic lock-controlled canal. The second was controlling disease which decimated workers and management alike under the original French attempt. Initial chief engineer John Frank Stevens built much of the infrastructure necessary for later construction slow progress on the canal itself led to his replacement by George Washington Goethals. Goethals oversaw the bulk of the excavation of the canal, including appointing Major David du Bose Gaillard to oversee the most daunting project, the Culebra Cut through the roughest terrain on the route. Almost as important as the engineering advances was the healthcare advances made during the construction, led by William C. Gorgas, an expert in controlling tropical diseases such as yellow fever and malaria. Gorgas was one of the first to recognize the role of mosquitoes in the spread of these diseases, and by focusing on controlling the mosquitoes greatly improved worker conditions.

On 7 January 1914 the French crane boat Alexandre La Valley became the first to make the traverse, and on 1 April 1914 the construction was officially completed with the hand-over of the project from the construction company to the Canal Zone government. The outbreak of World War I caused the cancellation of any official "grand opening" celebration, and the canal officially opened to commercial traffic on 15 August 1914 with the transit of the SS Ancon.

During World War II, the canal proved a vital part of the U.S. military strategy, allowing ships to transfer easily between the Atlantic and Pacific. Politically, the Canal remained a territory of the United States until 1977, when the Torrijos–Carter Treaties began the process of transferring territorial control of the Panama Canal Zone to Panama, a process completed on 31 December 1999.

The Panama Canal continues to be a viable commercial venture and a vital link in world shipping, and continues to be periodically updated and maintained. The Panama Canal expansion project started construction in 2007 and began commercial operation on 26 June 2016. The new locks allow transit of larger Post-Panamax and New Panamax ships, which have a greater cargo capacity than the original locks could accommodate. [2]


Panama Independent From Columbia - History

Panama Canal (Fast Forward)

However, now that the Panama Canal is Panamanian property (not United States's), Panama is gaining revenue. In the first quarter of 2010, the Panama Canal made 360 million dollars. The revenue is expected to rise to 2 billion dollars. Even more, there is a project that will begin in 2014 that will double the canal's capacity, allowing larger ships to pass through. Panama's economy today is one of the most stable and robust in Central America. [5]

The first instance of the bloody and violent history of the American occupation of Panama began in 1964. Panamanian students attempted to raise a Panamanian flag in the Canal Zone controlled by the United States. This was their way of displaying their aspirations to rid Panama of Americans, who had placed multiple economic limitations on Panama, which crippled their economy. In reaction, the Americans tour down the flag and a riot ensued. Several civilians and military men were injured. Additionally, Panamanians torched American equipment and property in the Canal Zone. Despite this violent protest, the United States had no intentions of evacuating Panama. This initial riot represented much more than a bunch of students protesting, it exemplified the Panamanian’s willingness to fight the American’s for their rights. The 1960’s and 1970’s where plagued by an economic downslide for the Panamanians and many questioned the “United States commitment to social progress and reform… specifically whether the Alliance for progress represents a policy of friendship or merely colonialism in disguise.” [7]

In 1977, President Jimmy Carter agreed to slowly begin restoring the Panama Canal back into Panama’s control. This process would last until 1999, when the Canal would be officially handed over. However, from 1977-1999, tensions between the United States and Panama once again reached a climax and American interference in Panamanian affairs peaked.

General Antonio Noriega became a military dictator in Panama. He was originally favored by the United States when he aided them in their battles with Cuba and Nicaragua, but he allowed drug dealers to travel and access illegal money without punishment. In fact, while H.W. Bush was the head of the CIA, Noreiga's salary was increased by $100,000 a year. However, as Noriega's obedience to the United States faltered, the control over the Panama Canal became worrisome. For several years, the United States monitored Noriega, and in 1989 they took action. When American invaded, the United Nations ruled the invasion as a violation of Panama’s freedom, hiding the ulterior motives. Panamanians were glad to be free from the military dictator for a short time, but their agitation turned into outrage when in December of 1989, when an American Marine was shot and killed, the United States dropped bombs four days before Christmas on Panama. ”The invasion of 1989 killed an estimated 4,000 civilians and leveled densely populated areas.” Many then realized that the United States military resurgence in Panama was a ploy to regain control over the canal. A Panamanian citizen is quoted saying, “ we want to get out of this Goddamn place, we’re tired of this! This is not democracy! They are worse than Noriega, they are plenty worse! ” [8]

The Panama Deception

In 1903, America began to imperialize the Columbian territory of Panama Panama was appealing to the United States due to its superb location. The United States was intrigued so much by Panama that they convinced rebel groups to take arms against the Colombians with the support of American troops and resources. The Panamanians won their independence from Colombia, but the American government, who only initially aided Panama for their location, instantaneously restrained them. For the next century following 1903, Panama would be constrained and utilized as a tool for the United States trade and economy. Following the United State’s occupation of Panama in 1903, a period began where each nation’s desires became increasingly hard to satisfy. After the Panama Canal was finished in 1914, the United States attempted to control all the profits made from the passing. The U.S. looked to imperialize Panama rather than work in unison with them. This was contrary to the propaganda the United States told the Panamanian government, which consisted of lies that the Panama Canal would be most profitable to the citizens of Panama. The people, who truly profited from the Canal, were the wealthy U.S. businessmen and investors. Because of this, The United States wanted to take control of Panama and use the country as a source of profit exclusively. Contrary, Panama was becoming increasingly disgruntled with the militia occupying the Canal Zone, which was now considered a territory of the United States.

At the end of 1999, the Panama Canal was given to the people of Panama and an era of United States imperialism ended. America reined supreme over the Canal Zone for nearly a century, and they were attracted to the land for its great potential in economic growth. Unfortunately, America’s occupation of Panama is overshadowed by the horrific and violent history the two countries shared. Instead of an economic catalyst, the Panama Canal only aggravated tensions between the United States and Panama. Thousands of people were injured and several riots erupted. It is undeniable the injustice, which America did Panama. Although The United States benefitted the Panamanians slightly by decreasing the death rate, in this case, the cons outweigh the pros there are just too many unfortunate consequences in Panama that the United States was guilty for. In the future, one can only hope that America will not be looked upon as “an empire that plunders people and takes their resources,” but as an ally and friend. [6]

[6] Theodossopoulos D. With or Without Gringos: When Panamanians Talk about the United States and Its Citizens. Social Analysis [serial online]. May 30, 201054(1):52-70. Available from: Academic Search Complete, Ipswich, MA. Accessed J a Social Analysis [serial online]. May 30, 2010 54(1): 52-70. Available from: Academic Search Complete, Ipswich, MA. Acessed Ja nuary 15, 2012.

[7] Armbrister T. PANAMA: WHY THEY HATE US. Saturday Evening Post [serial online]. March 7, 1964237(9):75-79. Available from: Academic Search Complete, Ipswich, MA. Accessed January 16, 2012.


  • OFFICIAL NAME: Republic of Panama
  • FORM OF GOVERNMENT: Constitutional democracy
  • CAPITAL: Panama City
  • POPULATION: 3,800,644
  • OFFICIAL LANGUAGE: Spanish, English
  • AREA: 29,118 square miles (75,416 square kilometers)
  • MONEY: Balboa, U.S. dollar

GEOGRAPHY

This Central American country is bordered by Costa Rica and Colombia, and is situated between the Caribbean Sea and the North Pacific Ocean. Panama is a narrow land bridge, or isthmus, connecting North and South America. Panama is slightly smaller than South Carolina.

Map created by National Geographic Maps

PEOPLE & CULTURE

Most Panamanians are descended from indigenous, or native, people, Europeans, Afro-Caribbeans, and immigrants from all over the world.

The three largest indigenous groups in Panama are the Kunas, Emberás, and Ngöbe-Buglés and they still live in the remote areas of the country.

They have their own dialects, languages, and customs and most of them also speak Spanish.

The national traditional dress for women is a long, full white cotton dress decorated with colorful embroidery called a pollera. Men wear a traditional montuno, which is a white cotton shirt with embroidery and short pants.

Family is very important in Panama. Children attend school from ages 7 to 15. Most of Panama’s national holidays are religious occasions.

Panamanians eat rice with most of their meals. They also eat corn tortillas with meat and vegetables.

NATURE

The country is very diverse with mountains, rain forests, beautiful white-sand beaches, and 1,500 islands. Darién Gap, from Panama City to Colombia, has about 12 million acres of rain forest, yet few Panamanians or tourists ever visit the area, which is only accessible by boat.

This remote nature preserve is threatened by development and the proposed extension of the Pan-American Highway through this region.

The national flower is a white orchid called the Flor del Espiritu Santo, or Flower of the Holy Spirit. There are over 1,400 tree species, including the square tree, which has a square shaped trunk and is found in the mountains west of Panama City.

Panama is home to many unique animals that are found only in Panama. The mysterious golden frogs have gleaming, shimmering skin and are thought to bring people good luck. The numbers of golden frogs is declining and so are the numbers of sea turtles.

GOVERNMENT & ECONOMY

Under the constitution, there are three branches of government, including the executive, legislative, and judicial branches. Panamanians elect a president and a vice president every five years. The president picks a cabinet of ministers.

After years of government corruption, Panama instituted many laws to focus on human rights, and to make the government more transparent to its citizens.

Panama’s agricultural products are bananas, rice, corn, beans, and coffee.

HISTORIA

Explored and settled by the Spanish in the 16th century, Panama broke with Spain in 1821 and joined with Colombia, Ecuador, and Venezuela to form the Republic of Gran Colombia. When this republic dissolved in 1830, Panama remained part of Colombia.

With U.S. backing, Panama split from Colombia in 1903 and signed a treaty, which allowed the U.S. to control a strip of land on either side of a new canal.

The Panama Canal, built by the United States after Panama's independence from Colombia in 1903, joins the Atlantic and Pacific Oceans. The canal was built by 75,000 workers between 1904 and 1914 and allows boats to sail between the two oceans without having to go all the way around the South American continent.


Panamanian Independence & Political Intervention by the United States

Many recognize Panama as the small, tropical nation located on the isthmus, a narrow strip of land with sea on either side, forming a link between two larger areas of land, of Central America. Panama contains a history of colonization and neo-colonization that can be similarly related to many Latin American countries. I plan to highlight and discuss historical issues that have arisen from such facets. This paper will be an accumulation of my research on Panamanian history. Importantly, I look to engage with the question of how U.S. intervention in Panama’s struggle for independence from Colombia affected the ideological aspirations of the country?

The structure of the paper will appear with historical context, the means of U.S. intervention, and the results of U.S. and Panamanian relationships following the war for independence. The section on historical context will briefly cover Panamanian history as it relates to the encompassing topics of Latin American history. This section will also feature a focus on the political and ideological aspirations of Panamanians leading up to a revolution. The section to follow will cover the reasons for U.S. intervention in the political affairs of Panama and Colombia. The final section provides a comparative analysis of the results of U.S. and Panamanian relationship and the means to which the U.S. gained their canal concessions. The final section is where my historical question will be answered. Ultimately, the purpose of my independent research project is to exemplify intervention in the Panamanian independence struggle as a result of the U.S. imperialism and neocolonial practice. Further, I seek to describe how these implications diverted the purpose of Panamanian insurrection from Colombia to fit the interests of the United States.

Firstly, the matter of European colonization must be addressed as it the beginning of foreign intervention in the Americas. Panama, or the land of, was discovered for Europe by Spanish Conquistador Rodrigo De Bastidas and his crew in 1501. The colonization of the land and indigenous peoples of the Isthmus would promptly follow the arrival of Bastidas. The land was formally navigated and mapped by Bastidas’ first mate, Vasco Núñez de Balboa who, twelve years after the discovery of the land, would be the colonizers to “discover” the Pacific Ocean to the East of the Isthmus. Interestingly, the map-work of Balboa has accustomed him as a national hero in Panamanian culture.

Panama’s long history is often related to that of Colombia. During the colonial era (1492-1810), Panama was merely a province of the Viceroyalty of New Grenada. The liberation of New Grenada during the Latin American wars of independence would allow for Panamanian independence from Spain. As the forces of Simón Bolívar campaigned through Northern portion of South America in the early 19 th century, many Peninsulares fled to Panama, but, as battles waged on, the Peninsulares and colonizers began to leave the province of Panama. Panama would witness a “bloodless revolution” as the separatists faced zero causalities when they formally gained independence from Spain. On November 10, 1821, separatist leader José de Fábrega declared Panama as a free state, however, fear of Spanish retaliation to a militarily and economically weak Panama resulted in the new nation joining the Republic of Gran Colombia. The historical trajectory of Panama would be sequestered to Colombia for the remainder of the century.

The decades to follow the wars of independence would prove to be rife with political unrest. The central government of Gran Colombia was weak and disputes between federalists and centralists caused major political rifts that could not be mediated. Gran Colombia would dissolve and the Republic of New Grenada would take its place, Panama would maintain its status as a province to the new governing republic. Political altercations and dissolutions of central governments would be a common occurrence for Colombia and its states throughout the 19 th century, this common overturning caused resentful attitudes among the republic’s provinces. Panama, and other regional states, would consistently challenge the central power. Panamanian politician Justo Arosemena would spend his career demanding autonomy for Panama. Arosemena wrote many articles detailing the specific experiences of Panama the most famous of which, El Estado Federal de Panamá (1855), would give Justo Arosemena the title of father of Panamanian nationality. Many of Arosemena’s articles called for the reorganization of Latin American sovereignty and an end to “Yankee intervention,” in Latin America. The declaration for Latin American confederations where states would maintain respective autonomy but function as one to deter foreign intervention was integral to Arosemena’s ideology. Importantly, the writing of Arosemena would become key for Panamanian separatists and it would be called upon countless of times in the latter half of the 19 th century. 1

By the 1880s, Panamanian insurgents were taking full stride in their movement for succession. Depending on the party in power, the status of Panama was up for debate, either sovereign or department. Panamanians vowed to become completely self-governed and cease their subordination to Colombia. The military might of Colombia was greater than that of the Panamanian insurgents and military occupation of major Panamanian cities became common in the 1880s. Likewise, U.S. troops and naval ships had been dispersed throughout the region to uphold many of their own business and trade interests. The separatist movement was assumed to diminish which would result in Panamanian aspirations of self-governance to end and political purgatory would continue. 2

During the time of the Panamanian independence struggle, the United States naval forces were present in many locations of Latin America, the isthmus was no exception. American intervention had taken root almost immediately after the word of the insurgency had reached Washington. The U.S. deployed military services to the isthmus to uphold agreements of neutrality established by the Mallarino-Bidlack Treaty (1846), which allowed the U.S. to provide ample intervention in Colombian affairs when U.S. interests, such as interference in the isthmian/Panamanian railway system. U.S. leaders could not allow civil disputes to disrupt their economic interests. The initial interaction for U.S. involvement was to protect their business ventures. As the armed struggle between Colombian conservatives and liberal factions escalated, U.S. lawmakers, backed by private business owners, began to take the opportunity of Colombia’s unstable situation to seek out other goals, a canal.

The premise of the canal through the Central American Isthmus had been long sought, even back to the days of Bastidas when he established control over the land. Yet, an overly ambitious Presidency of the United States’ Theodore Roosevelt, whose eagerness for war paralleled that of the rightly named Warhawks of nearly a century prior, and aspects of empire building and explicit ideologies of Western superiority over Latin America had allowed for ample conditions to begin a U.S. overtaking of the Panamanian war effort. To clarify, the induction of “rightful intervention” proposed by the Monroe Doctrine (1823) allowed for the engagement in foreign policy by the U.S. during the 19 th century that had resulted in the intrinsic practices and methods depicted with that of neocolonialism and imperialism over Latin American nations. Such examples can be seen with the imposition of U.S. occupation or involvement in internal affairs of Latin American countries, one being the Mallarino-Bidlack Treaty (1846), the same treaty that allowed U.S. interaction in the Panamanian independence struggle. Likewise, the ideology of the superiority of the United States over Latin America was vastly agreed upon. Such sentiments by westerners were common of the time period and can be viewed in works such as Rudyard Kipling’s 1899 poem A White Man’s Burden, in which he addresses the need for U.S. neocolonial practices as a need to save the nations of “colored people” by intervention that would deliver modernization. 3

Such aspects of the one exemplified in the paragraph prior are reasons for the establishment of an international environment that implied that it would be immoral and unjust for the U.S. to intervene in the affairs of Latin America, doing so would benefit the U.S. greatly, in terms of military and economy. Further, with the reasoning, the U.S. had great interest in establishing some amount of control over the Central American Isthmus.

Sole ownership of a canal through the isthmus would provide a great addition to the U.S. economy, as they could establish the cost of access fees and travel through a Central American Canal would prove to be quicker and more cost-efficient for a company than to deliver their goods “around the horn,” around Argentina and through the Strait of Magellan. Access to a canal would allow the U.S. to combine its naval forces in the Pacific and Atlantic Oceans to become connected. Such an aspect was vastly important as the Spanish-American War, ending in 1898 which was a year before the official beginning of Panama’s fight for independence, as a victory proved the U.S. that they needed to be able to transfer military resource between oceans quicker, especially to maintain control of their newly acquired territories, Hawaii and the Philippines. Likewise, creating an isthmian canal would instantly add great prestige to U.S. engineering as the canal had only been imagined and theorized for 500 years. Only one issue stood between the U.S. and their canal, access. 4

The Colombian government engaged in negotiations with the U.S. over access to the land in Panama for canal building, however, the ratification of agreements often failed. Many times, Colombian politicians in the legislative body failed to ratify treaties such as the Hay–Herrán Treaty (1903). The Hay–Herrán Treaty, if ratified in early 1903, would have supplied the U.S. in access to a canal in exchange for payments and suppression of the Panamanian insurgents. As negotiations with Colombian became ever more tiresome for the U.S., the country decided to divert their assistance to Panamanians in their independence struggle. This choice was calculated greatly, as a victory for the insurgents would allow the U.S. to conduct negotiations with a fledging nation and, in hope, gain greater concessions for a canal.

In sum, the U.S. had their own intentions of neutrality but began to make efforts to seize the means to create a canal. U.S. foreign policy, ideologies of superiority, and an imperious President had allowed the U.S. to create an environment to engage in such practices of intervention between the countries for personal interests. Ultimately, U.S.-Colombian negotiations had become stale and produced the U.S. backed Panamanian insurgency, which was hoped to establish easier canal concessions to the U.S. The U.S. had helped the Panamanians gain independence from Colombia, establishing the Republic of Panama in 1903, and advert a long bloody struggle however, the implications for the Panamanian ideology would be great.

The means of these concessions are not left to the imagination. The 19 th Century is filled with examples of the U.S. gaining great concessions to war through what some call “gunboat diplomacy.” One such example is the “independent nations” of Puerto Rico and Cuba after the end of the Spanish-American War, the result of a U.S. victory allowed the U.S. to lead the end of war negotiations and instill legislative provisions to effectively maintain control over the islands. A similar occurrence appeared with the new Panamanian Republic as much of the negotiations between the U.S. and Panama were led by former Secretary of State John Hay.

The question is not whether Hay had directly threatened to use U.S. military forces to gain adequate concessions for the U.S., but rather how the implications affected negotiations. Without a direct threat, Panamanian politicians could draw the conclusion that the U.S. had assisted in succession for personal interests and, if not satisfied with their spoils of war, could easily take aim for direct annexation. The best course for Panamanians was to concede in fear of another war with a greater combatant than that of Colombia. Likewise, it is described that former Panamanian Ambassador to the U.S., Phillipe Bunau-Varilla, had been the focus of U.S. lobbyists and continued practice of unauthorized negotiations over the canal. 5

Most of these aspects of the end of war negotiations would affect not only the treaties but Panamanian legislation as a whole. First, the Hay-Bunau-Varilla Treaty (1903) effectively established a 16 km zone of construction through Panama for the U.S. to create a canal, the area would later be known as the Canal Zone. Agreements on the treaty gave the U.S. allowance to take defensive action to protect their zone. Likewise, provisions such as Article 136 of the Panamanian Constitution (1903) would give the United States, “the right to intervene in any part of Panama, to re-establish public peace and constitutional order,” and the U.S. would exercise the rights of this constitutional article to perform such actions like the deployment of U.S. troops to handle political riots in Panamanian cities or abolish the Panamanian military. The land for canal construction, and access to Panama, was exchanged for payments and rents to Panama. Effectively, the results of the end of war treaties and negotiations between the U.S. and Panama resulted in Panama becoming a de facto protectorate to the U.S. empire.

What remains to be assessed is the question of Panamanian political ideologies. As I stated, Panamanian independence was an ideology of self-governance and autonomy from that of Colombia. Of course, the addition of U.S. assistance in succession resulted in complete separation from Colombia and the establishment of the Panamanian Republic, however, the fact of the matter is Panama’s position in relation to the U.S. Panama had become a protectorate and as such became directed with regards to U.S. interests of building a canal. In sum, Panama’s aspirations for self-governance were diverted due to U.S. intervention. Complete autonomy for Panama and her people would not be granted as a subject to the U.S. and such a reality could be seen in the years to follow as the canal zone became inaccessible to Panamanians and the occupation and deployment of U.S. troops into Panama became relatively common. Panama would not see separation from the U.S. until the late 20 th century and the successionist ideology viewed by Arosemena and other Panamanians would not be fully accomplished.

1: Howland, Douglas and Luise White, The State of Sovereignty: Territories, Laws, Populations. Bloomington, Indiana: University of Indiana Press, 2009. Pgs 26-29

2: Delgado, Luis Martinez, Panamá: Su Independencia de España, Su Incorporación a la Gran Colombia, Su Separación de Colombia –el Canal Interoceánico. Bogotá: Ediciones Lerner, 1972.

3: O’Toole, G.J.A., The Spanish War: An American Epic-1898. Nowy Jork: W.W. Norton & Company, 1984.

Kipling, Rudyard, A White Man’s Burden. New York: Doubleday and McClure, 1899


Panama Independent From Columbia - History

Naval operations during the Spanish-American War (1898-1901) served to convince President Theodore Roosevelt that the United States needed to control a canal somewhere in the Western Hemisphere. This interest culminated in the Spooner Bill of June 29, 1902, providing for a canal through the isthmus of Panama, and the Hay-Herr n Treaty of January 22, 1903, under which Colombia gave consent to such a project in the form of a 100-year lease on an area 10 kilometers wide. This treaty, however, was not ratified in Bogot , and the United States, determined to construct a canal across the isthmus, intensively encouraged the Panamanian separatist movement.

By July 1903, when the course of internal Colombian opposition to the Hay-Herr n Treaty became obvious, a revolutionary junta had been created in Panama. Jos Augustin Arango, an attorney for the Panama Railroad Company, headed the junta. Manuel Amador Guerrero and Carlos C. Arosemena served on the junta from the start, and five other members, all from prominent Panamanian families, were added. Arango was considered the brains of the revolution, and Amador was the junta's active leader.

With financial assistance arranged by Philippe Bunau-Varilla, a French national representing the interests of de Lesseps's company, the native Panamanian leaders conspired to take advantage of United States interest in a new regime on the isthmus. In October and November 1903, the revolutionary junta, with the protection of United States naval forces, carried out a successful uprising against the Colombian government. Acting, paradoxically, under the Bidlack-Mallarino Treaty of 1846 between the United States and Colombia--which provided that United States forces could intervene in the event of disorder on the isthmus to guarantee Colombian sovereignty and open transit across the isthmus --the United States prevented a Colombian force from moving across the isthmus to Panama City to suppress the insurrection.

President Roosevelt recognized the new Panamanian junta as the de facto government on November 6, 1903 de jure recognition came on November 13. Five days later Bunau-Varilla, as the diplomatic representative of Panama (a role he had purchased through financial assistance to the rebels) concluded the Isthmian Canal Convention with Secretary of State John Hay in Washington. Bunau-Varilla had not lived in Panama for seventeen years before the incident, and he never returned. Nevertheless, while residing in the Waldorf-Astoria Hotel in New York City, he wrote the Panamanian declaration of independence and constitution and designed the Panamanian flag. Isthmian patriots particularly resented the haste with which BunauVarilla concluded the treaty, an effort partially designed to preclude any objections an arriving Panamanian delegation might raise. Nonetheless, the Panamanians, having no apparent alternative, ratified the treaty on December 2, and approval by the United States Senate came on February 23, 1904.

The rights granted to the United States in the so-called HayBunau -Varilla Treaty were extensive. They included a grant "in perpetuity of the use, occupation, and control" of a sixteenkilometer -wide strip of territory and extensions of three nautical miles into the sea from each terminal "for the construction, maintenance, operation, sanitation, and protection" of an isthmian canal.

Furthermore, the United States was entitled to acquire additional areas of land or water necessary for canal operations and held the option of exercising eminent domain in Panama City. Within this territory Washington gained "all the rights, power, and authority . . . which the United States would possess and exercise if it were the sovereign . . . to the entire exclusion" of Panama.

The Republic of Panama became a de facto protectorate of the larger country through two provisions whereby the United States guaranteed the independence of Panama and received in return the right to intervene in Panama's domestic affairs. For the rights it obtained, the United States was to pay the sum of US$10 million and an annuity, beginning 9 years after ratification, of US$250,000 in gold coin. The United States also purchased the rights and properties of the French canal company for US$40 million.

Colombia was the harshest critic of United States policy at the time. A reconciliatory treaty with the United States providing an indemnity of US$25 million was finally concluded between these two countries in 1921. Ironically, however, friction resulting from the events of 1903 was greatest between the United States and Panama. Major disagreements arose concerning the rights granted to the United States by the treaty of 1903 and the Panamanian constitution of 1904. The United States government subsequently interpreted these rights to mean that the United States could exercise complete sovereignty over all matters in the Canal Zone. Panama, although admitting that the clauses were vague and obscure, later held that the original concession of authority related only to the construction, operation, and defense of the canal and that rights and privileges not necessary to these functions had never been relinquished.